Foodstep

Tandartsen! Dentists!

2012-02-26T23:35:00.003-08:00

Onze trouwe vriendin Barbara Koffman kwam, volgens jaarlijkse gewoonte, met een geweldig tandartsen team alle bijtertjes van de kinderen controleren. In Kampiringisa brachten ze 2 dagen een bezoek, want ook deze keer was de hele gemeenschap van harte welkom.
Later in de week brachten we samen een bezoek aan de Ugandan School for the Deaf. Dove en doof-blinde kinderen helpen....het was een mooie ervaring.
Met een stralende (colgate) glimlach en een kadootje in de hand werden we uitgezwaaid.
Dentaid, bedankt! Samen met Foodstep laten we Uganda ‘smilen’!

==================================================================================

Our very good friend Barbara Koffman came, as a yearly tradition, with a wonderful dentist team to check the teeth of all the children. They visited Kampiringisa for 2 days, because also this time the whole community was invited as well for a check-up.
Later that week we visited the Ugandan School for the Deaf together. Helping deaf and deaf-blind children….it was an amazing experience.
With a shining (colgate) smile and a present in the hand they were waving good-bye.
Dentaid, thank you so much! Together with Foodstep we make Uganda ‘smile’!

Terug naar school / Back to school

2012-02-24T01:01:00.002-08:00

Hè, hè, eindelijk! Al onze kinderen zitten weer keurig in de schoolbanken. Na een vakantie van 2 maanden, een supergrote aankoop van schoolspullen, het betalen van alle schoolgelden, het bestellen van alle uniformen en niet te vergeten nieuwe schoenen, zijn de kinderen klaar voor een nieuw schooljaar. We hebben nu kinderen op de kleuter-, lagere-, middelbare- en vocational training school zitten.
Ook de kinderen in Kampiringisa werden dit jaar extra gesponsord met nieuwe schooluniformen, schoolboeken, pennen, etc.
Het is altijd geweldig om in de Afrikaanse opkomende zon onze kinderen zien te vertrekken voor een nieuwe schooldag.
Zij redden het en zij komen er wel!
Sponsers, bedankt!!

==================================================================================

Well, finally! All our children are back to school. After a holiday of 2 months, a mega purchase of school requirements, payment of all school fees, placing the order for all school uniforms and not to forget all new shoes, the children are ready for a new school year. We now have children at nursery-, primary- secondary- and vocational training school.
Also the children of Kampiringisa were sponsored extra with new school uniforms, school books, pens, etc.
It is always a great view; our children leaving for another school day, walking in the African sunrise.
They will make it, they will get there!
Sponsors, thanks a lot!!

Children for children

2012-02-22T06:53:00.002-08:00

Foodstep wants to thank all the children of Grade 6 of the International School of Uganda (ISU) for a wonderful day during the project at their school “Week Without Walls”. Full of enthusiasm and care the children of Grade 6 made small bags with peanuts for the children of Kampiringisa, together with a nice card.
The children in Kampiringisa were so happy with it, so thank you so much!!

Snoep! / Sweetie!

2012-02-06T21:00:00.000-08:00

Mariska is weer terug na 5 weken Nederland. We hebben haar erg gemist. Blijkbaar heeft zij ons en de kids ook gemist. Met een heerlijk groot en zoet hartsnoepje liet ze haar hart spreken.

==================================================================================

Mariska is back after a 5 week visit to The Netherlands. We really missed her. Apparently she also missed us and the children. With a very nice heart sweetie she let her heart speak.

Een hoopvolle toekomst / A hopeful future

2012-01-30T09:24:00.000-08:00

We gaan alweer ons 5e jaar in Uganda tegemoet. Wanneer ik door ons fotoboek blader, zie ik alleen maar grote sprongen voorwaarts in het leven van de kinderen in Uganda.
Iedere week brachten we de kinderen in Kampiringisa eten, medische zorg, kleding, zeep, sport & spel, gebed en vooral veel liefde.
Ik startte jaren geleden in mijn eentje, maar heb nu een geweldig team rondom me heen staan. Social workers, pastors, clinical officers, Mariska, vrienden en familie.

Door onze fantastische sponsors konden we ook grote projecten verwezenlijken in Kampiringisa. Matrassen en dekens, een complete waterpompinstallatie (mede voor het hele dorp), medische ingrepen in hospitaals en medische materialen, schoenen, schoolgeld voor alle schoolgaande kinderen, voedselprojecten, oprichten van Vocational Trainingen...

Maar ook de samenwerking met de staf in Kampiringisa; de directeur, de probation officer, die ons weer een goedgekeurd bezoek brachten, de social workers, etc. Het is altijd weer een fijn weerzien.
De vele besprekingen en alle afspraken houden ons op het juiste, rechte pad.
Allemaal gaan we door voor die hoopvolle toekomst van het kind.

We houden ons steeds strikt aan de regels van de Ugandese wet. En komen al onze beloften na. Alles gebeurt openlijk en oprecht en wordt nagekeken door officiele instanties.
Pas nog werden onze kinderen bezocht door de de kinderbescherming. Na vele vragen en een urenlang bezoek, kregen we een positieve stempel op ons Foodstep beleid.
We werden zelfs bedankt voor alles wat we doen voor deze kinderen.
En vooral te horen dat we niets verborgen houden en er zoveel liefde uit ons hart vloeit, dat was nog de mooiste bekroning op ons werk!

Bedankt Uganda! Wij gaan door met uw kinderen lief te hebben.

Gods Zegen.

==================================================================================

We are entering our fifth year in Uganda. When I look through our photo book, I only see a lot of progress in the lives of the children in Uganda.
Every week we have been bringing food to the children in Kampiringisa, medical care, clothes, soap, sport & games, prayers and above all love.
I started on my own many years ago, but now I have a wonderful team around me; social workers, pastors, clinical officers, Mariska, friends and family.

With the help of our fantastic sponsors we were also able to establish big projects in Kampiringisa.
Mattresses and blankets, a whole new water pump system (as well for the whole village), surgeries in hospitals and medical equipment, shoes, school fees for all the children going to school, food projects, set up Vocational Trainings…

But also the cooperation with the staff of Kampiringisa; the director, the probation officer, who brought us a visit of approval, the social workers, etc. It is always good to meet together. The many discussions and all appointments keep us at the right track.
We all go on for that hopeful future of a child.

We follow and keep the rules of the Ugandan Law. And we keep all our promises. Everything happens openly and sincerely and is checked by official offices.
Just recently our children got a visit from the probation officer. After many questions and a visit that took hours, we go a positive note on our Foodstep policy.
We were even thanked for all we do for these children.
And to hear that we are transparent and that we show so much love from our heart, that was the best crown on our work!

Thank you Uganda! We will continue to love your children.

God bless you.

Nieuwe auto! / New car!

2011-12-12T03:33:00.000-08:00

Je hebt trekpaarden en sierpaarden. Onze mooie blauwe Van, die ons afgelopen jaren trouw overal naartoe bracht, mag na vele Afrikaanse modderwegen en 40.000 kilometer op stal.
Zakken bonen en rijst van 50 kg, medische koffers, bezoekers, balen schoenen en kledij en gevulde jerrycans zullen voortaan door een echt trekpaard op de juiste plek gebracht worden.
Een mooie witte Landrover, met een heerlijke robust carosserie en roofrack zal deze klus veel makkelijker klaren. Pronkend met onze “Foodstep loves me” –sticker, reden we de auto, volgeladen met eten voor het feestje, onze kinderen tegemoet.

De foto’s laten zien dat ook zij ons nieuwe trekpaard geweldig vinden!

Hartelijk dank aan alle gulle sponsors!

==================================================================================

You have draught-horses and ornamental-horses. Our very nice blue Van, which faithfully brought us everywhere the past years, can rest now after many African muddy roads and 40,000 kilometers.
Bags of 50 kg with beans and rice, medical equipment, visitors, bales with shoes and clothes, full jerry cans will from now on be brought to the right places by a real draught-horse.
A very nice white Land Rover, with a great solid body and roof rack will take care of this.
Proudly with our “Foodstep loves me”-sticker we drove our car, full with food for the party, to our children.

The pictures will show you that they also think the new draught-horse is great!

A big thank you to all the sponsors who made this possible!

Vrijwilliger / Volunteer

2011-12-09T23:29:00.000-08:00

Emily Koers, een Nederlandse, mooie blonde, jonge meid, komt Foodstep even onder de loep nemen voor 2 maanden. Met haar Masters in de psychologie krijgt Foodstep nu echt professioneel advies.
Haar ervaringen in Afrika en interesse voor kinderen, gaven haar groen licht om onze Foodstep kinderen te komen helpen.
Wat niet wil zeggen dat we maar wat aanmodderden. We hebben geweldige social workers, een counselor, een therapeut, medisch personeel, en onze onmisbare Mariska.
Maar Emily zal zich vooral ontfermen over de kinderen met getraumatiseerde problemen. Ook voor ons zal ze een welkome steun en hulp zijn. Foodstep heeft een groot hart en open armen naar alle kinderen. We strooien liefde in het rond. Maar Emily komt er haar professionele stempel op zetten.
Ook naar de overheid toe, willen we vooral onze eerlijke, postitieve, professionele indruk blijven houden.

Emily, welkom bij Foodstep. De kinderen en wij kijken erg naar je uit!

==================================================================================

Emily Koers, a Dutch, beautiful blond, young woman, is going to take a close look at Foodstep for 2 months. With her Masters in the psychology, Foodstep will get real professional advice.
Her experience in Africa and her interest in children, gave her the go ahead to come and help with our children of Foodstep.
This doesn’t mean we have been messing around. We have great social workers, a counselor, a therapist, medical staff, and our Mariska.
But Emily will mainly concentrate on the traumatized children. Also for us she will be a big help and support. Foodstep has a big heart for and open arms to all children. We spread love. But Emily is going to put her professional stamp on it.
Also towards the Government we want to keep up our honest and open, positive, professional impression.

Emily, welcome to Foodstep! The children and we are looking forward to you!

Water!!

2011-12-06T07:15:00.000-08:00

De kinderen in de kindergevangenis van Uganda hadden al maanden te kampen met extreme droogte. Geen druppel kwam uit het enige kraantje dat moest voorzien aan 300 kids, een heel dorp, een ziekenhuisje en een farm. Ieder emmertje, kruikje of jerry can diende om regenwater en vuil water uit het nabije stadje op te vangen. Alleen het hoognodige, daar mocht het water voor gebruikt worden. Dus vergeet schone kleren, geen schone vloeren, wc-putten vol vliegen en maden, geen afwas, zieke kinderen met diarree.... Iedereen keek toe, zelfs de regering dacht....een druppel op een hete plaat.

En toen kwam Exodus!!Bijna een jaar hadden we communicatie met elkaar. De interesse en vooral de vriendschap groeide. Mensen van Exodus stonden op voor de zwakkeren. Hun inzet en groot hart bracht na een feestdag zo’n 16.000 euro bij elkaar! Foodstep mocht de cheque in ontvangst nemen. Wat een opbrengst! Wat een liefde!

Onmiddellijk kwam zowel bij Exodus als bij Foodstep het idee om een compleet nieuwe waterpomp met electriciteitsinstallatie te bouwen in de kindergevangenis.
Vol spanning stonden de 300 kinderen met het hele Foodstep team, SN-Brussels team en de vrouw van de Belgische Ambassadeur te wachten om de eerste waterdruppels op te vangen.
Eerlijk...het werd een waterfestijn! Lachende gezichtjes , gevulde drinkbekers, schone kleren...

Zoals de tekeningen en foto’s bevestigen, Exodus jullie zijn geweldig! Jullie lieten ze niet zitten!!

==================================================================================

The children in the children’s prison of Uganda didn’t have water for months. Not a single drop came out of the only water tap that has to provide water for 300 children, a whole village, a hospital and a farm. Every bucket, every cup, every jerry can was used to catch the rain water and the dirty water of a nearby little town. This water could only be used for the most needed. So forget about clean clothes, there were only dirty floors, toilets are full of flies and maggots, no dishes, sick children with diarrhea…. Everybody was just watching, but didn’t do anything. Even the Government thought: what’s the use.

And then Exodus from The Netherlands came! We communicated for almost a year. The interest and moreover the friendship grew. The people of Exodus stood up for the weak. Their effort and their big heart raised about 16,000euro! Foodstep was there to receive the cheque. What an amount! What a love!

Immediately as well with Exodus as with Foodstep the idea was born to build a whole new water system with electricity installation at the children’s prison.
Full of excitement 300 children, the whole Foodstep team, SN-Brussels team and the wife of the Belgian Ambassador were waiting to catch the first drops of water.
Honestly…it was a real water festival! Smiling faces, filled cups, clean clothes….

As the drawings and the pictures show, Exodus you are great! You didn’t let them down!!

Winnaars! / Winners!

2011-11-08T21:26:00.000-08:00

Zondagochtend 7 uur. In de koelte van de ochtend komen we met al onze Home Coming kinderen aan op de “Run for Fun”-wedstrijd van Kids of Africa.
Gehuld in onze knaloranje Foodstep t-shirt hebben we best veel bekijks. De 5 kilometer waar onze kids aan deelnemen, is keurig uitgestippeld over de zandwegen in de buurt.
Het startschot valt. Als “moeder” best spannend om te supporteren voor ieder kind. Kunnen ze het wel aan? Hebben ze wel voldoende gedronken?
Hanna loopt het liefst op sokken, schoenen vindt ze maar niets!
Na 25:08 komt er iemand aangelopen als een hinde. Ik herken de oranje kleur van ver. Mensen gaan opzij. Samen met 5 pezige mannen die dit duidelijk meer gedaan hebben. Flora?! Is dit onze Flora?!
Ja!! Ik roep de longen uit mijn lijf zodat ze in de laatste 100 meter best nog 2 mannen kan verslaan. Wauw, wat een griet!!
Even later loopt ook de rest van onze kids over de finish lijn. De bevolking beseft ondertussen dat Foodstep hier duidelijk als winnaars zal uitkomen.
En dat bleek ook.
Flora krijgt goud, als eerste vrouw en eerste in haar leeftijdsgroep.
Derrick ook goud, als eerste in zijn leeftijdsgroep.
Ivan zilver en Emma brons, tweede en derde in hun leeftijdsgroep.
De rest van on ze atleten krijgen een certificaat, maar iedereen deed uitmuitend zijn best.
En ik... ik ben maar zelden zo trots geweest. En het hele dorp weet het nu: die van Foodstep....dat zijn winnaars!

==================================================================================

It is Sunday morning, 7 o’clock. In the morning coolness we arrive with all our Home Coming children at the “Run for Fun”-competition of Kids of Africa.
Dressed in our bright orange Foodstep t-shirt we get quite some attention. The 5 kilometer, to which our children participate, is nicely marked out on the sand roads.
The race has started. As “mother” it is quite exciting to support every child. Can they manage? Did they drink enough water?
Hanna prefers to do the run on socks, she doesn’t like the shoes!
After 25:08 somebody is approaching the finish line, running like a hind. I recognize the orange color from far. People make way. Together with 5 strong men who obviously have done this more often. Flora?! Is this our Flora?! Yes!! I shout at the top of my voice so she easily beats another 2 men in the last 100 meter. Wow, what a girl!!
Shortly after also the other children cross the finish line. Meanwhile the community has realized that Foodstep will be the winners.
And so it happened.
Flora got gold, being the first woman and the first in her age group.
Derrick also got gold, being the first in his age group.
Ivan silver and Emma bronze; second and third in their age group.
The rest of our athletes got a certificate, but everybody did their utmost best.
And I…. seldom have I been so proud. And the whole village knows it now: Foodstep….those are winners!

Foodstep op Radio 1! 15 oktober 2011!

2011-10-14T05:09:00.000-07:00

Zaterdag 15 oktober is Werner te gast bij het radioprogramma Interne Keuken van Radio 1 (Belgie). Hij komt dan vertellen over ons project Foodstep in Uganda! De uitzending begint om 11 uur.

Bezoek uit Belgie / Visit from Belgium

2011-10-14T04:36:00.000-07:00

We hadden onze hele goede vriend, Jan de Cock uit Belgie (auteur van het boek “Hotel Prison), voor een dag op bezoek.
Deze dag zijn we naar de kinderen in Kampiringisa geweest. Velen herinnerden Jan nog. Na met de kinderen gekletst te hebben, was het tijd om ze een liedje aan te leren “Rafiki Ombotrim”.
Met het enthousiasme van Jan MOET je wel meezingen. Het duurde dus maar een paar minuten voordat hij de hele “zaal” meehad....

Het is altijd een genot en een zegen je mee te hebben, Jan. Bedankt maar weer!

==================================================================================

We had the pleasure of a visit of our very good friend, Jan de Cock from Belgium (author of the book “Hotel Prison”).
The day he was here we went to the children in Kampiringisa. Many still remembered Jan. After some chatting and talking with the children it was time to teach them a song “Rafiki Ombotrim”.
With Jan’s enthusiasm you can’t do anything but join. So it only took a few minutes before the whole crowd was following him….

It is always a pleasure and blessing to have you with us, Jan. Thanks again!

Brief van Nathalie

2011-10-05T21:57:00.001-07:00

Lieve mensen,

Ik neem mijn ochtend-kopje-oploskoffie onder de mangoboom, waar alweer een nieuw stel papegaaien een nestje zit te bouwen. De zon schijnt en de Afrikaanse bloemenpracht geurt je tegemoet. De groentenboer komt langs met zijn kar vol met, alleen vandaag, de heerlijkste tomaten. Mijn dag begint…goed?

Ons Foodstep team gaat aan de slag. 2 uur voordat we de bank bereiken, waar de betaalautomaat door de dagelijkse electriciteitspanne, het weer liet afweten. De dame aan het loket gaat net in thee break en je zit net als 40 anderen onder de niet werkende ventilator ieder slokje te tellen. We vertrekken naar de markt om bonen te kopen. De voedselprijzen zijn de laatste maanden verdriedubbeld! En onze blanke huid maakt het er niet echt makkelijker op. Onderhandelen is de boodschap. Het verhaal dat deze bonen zullen dienen om 300 kinderen in de gevangenis te voeden, gaat op in de stoffige Afrikaanse zandweg.

Met de, veel te duur betaalde bonen, rijden we huiswaarts. Bedelende kinderen krijgen steevast een snoepje. De naam ‘mama sweetie‘ klinkt in iedere geval beter dan ‘mama van de gevangenis’. De kok maakt een houtvuur waar straks de heerlijke(?) geur van rauwe bonen de thuiskomende schoolkinderen zal verwelkomen. Wij krijgen een zoen, een omhelzing en Gods Zegen toegeworpen.

Ik kom laat thuis en ben toe aan een douche. Het droge seizoen is gestart. Tra heeft al gedoucht, dus het water voor vandaag is op… En toch, toch doe ik dit werk met hart en ziel. Hetgeen wat ons zo laat voortploeteren zijn de arme kinderen hier en de mensen die iedere euro bij mekaar verzamelden. Bbq, pannekoekenbak, sponsorlopen, gulle gevers, lagere schoolkinderen, familie…iedereen doet mee. Het is altijd geweldig te horen hoe creatief mensen zijn om zo fikse bedragen over te maken om een kind van achter de tralies vrij te zetten. Ik zou willen dat u dit ooit zelf eens mocht beleven. Die ogen, die blik, die lach, pure vrijheid… Daar gaat Foodstep voor!!

We hoorden net van ons thuisfront, en als het goed is heeft u hierover al bericht gekregen, dat de organisatie die de fiscale attesten uitdeelt, Volens, niet echt aan de verwachtingen voldoet. Vandaar dat wij, hier vanuit Uganda, u adviseren om alleen op de vertrouwde Foodstep Dexia rekening (068-2454497-36) te storten.Ik weet zeker dat ons mama met haar team Foodstep België er alles aan doet om zo snel mogelijk fiscale attesten te verkrijgen via een andere organisatie.
Jammer is het wel, maar u mag op uw 2 oren slapen. Het geld kwam en zal steeds op de juiste plek terrecht komen. Zelfs al betaalde ik de bonen vandaag te duur naar mijn goesting!

Dikke kus, vooral namens de kinderen
Nathalie

Knuffels uit Uganda! / Hugs from Uganda

2011-09-28T06:32:00.000-07:00

In de parel van Afrika, Uganda, waar de natuur en vooral de vogels de mooiste kleuren hebben, waar de mensen je overal vriendelijk begroeten en waar de kinderen je de mooiste glimlach tonen, wordt het absoluut niet gewaardeerd om je emoties te uiten. Huilen bij de begrafenis van je moeder; dan ben je geen vent. Angst wanneer je in de cel wordt gegooid; dat toon je niet. Misbruikte meisjes moeten hun verhaal vooral voor zich houden. Je ziet haast geen echtparen hand in hand lopen, laat staan een zoen geven.
Toch heb ik vanaf dag 1 de kinderen in de gevangenis stevig gehugt! Zelfs een zoen of innige begroeting onderdruk ik niet. Nu, na meer dan 3 jaar hen te bezoeken, komen ze al aanhollen. Niets is zo mooi om hun ebbehoute velletje in mijn witte armen vast te nemen. Een zoen, een aai over hun krullebol....ieder kind heeft dit nodig.
Wanneer ik maar weer eens vol pukkels of met een ooginfectie bij de dokter sta en te horen krijg dat ik het knuffelen moet laten, weet ik wel beter en neem de pukkels en wormen er graag bij.

Een tijdje geleden kregen we een grote vracht met knuffeltjes toegezonden. We wisten eerst niet wat we ermee moesten, maar de vrouw had duidelijk op haar hart om ons dit toe te sturen.
Vorige week donderdag namen we de meer dan 250 zachte hondjes, olifantjes, poesjes, etc. mee in de auto naar Kampiringisa. Op het einde van onze worship vroeg ik wie er een knuffeldiertje wilde.
Alle kids vormden prompt een rij. Mariska en ik deelden lukraak de bontgekleurde knuffels uit. Wat zo mooi bleek achteraf, was dat ieder kind een diertje kreeg dat ook precies bij hem paste. Lieve Allan een roze teddy, grappige Patrick een slak, mooie Jessica een vlinder, eenzame Paul een Bambi.
De kinderen waren door het dolle heen! Ik ben zeker dat het knuffelgehalte stijgt met deze wonderlijke gift en dat er die avond goed geslapen werd.

Vlak voor we vertrokken kwam Nabbamba naar me toe. Hij had een tekening gemaakt van een gekleurde bloem in een pot, met aan de stengel een grote zijtak met vele andere bloemen eraan. Toen hij zei: “Dank je wel, mama, dat Foodstep me liet groeien”, had ik echt even een dikke knuffel nodig!

==================================================================================

In the pearl of Africa, Uganda, where nature and especially all the birds have the most beautiful colors, where people always greet you friendly and where the children give you the most amazing smiles, it is absolutely not accepted to show your emotions. Crying at the funeral of your mother; you are not tough enough; Fear when you are thrown into the cell; you don’t show that. Abused girls better keep their stories to themselves. You hardly see any couple walking hand in hand, leave alone giving each other a kiss.
Still, from day one on I’ve always hugged the children in the prison! Even a kiss or a warm greeting, you can’t stop me. Now, after more than 3 years of visiting them, they come running to me. Nothing is more beautiful than to hold their ebony colored skin in my white arms. A kiss, a stroke on the head…every child needs it!
When I have to go for another doctor’s visit because of an eye infection or rashes, and he tells me I have to stop all the hugging, I know better and I don’t mind the worms or other skin rashes that are coming with it.

A while ago we got a big load of small stuffed animals. We first didn’t know what to do with it but it was clear that it was on the heart of this lady to give these to us.
Last Thursday we took the more than 250 soft dogs, elephants, cats, etc. with us in our car to Kampiringisa. At the end of the worship I asked the children who wanted to have a stuffed animal. All the children immediately made a line. Mariska and I handed out the colorful animals randomly. Afterwards it was amazing to see that every child got an animal that suited him/her. Sweet Allen a pink teddy, funny Patrick a snail, beautiful Jessica a butterfly, lonely Paul a Bambi.
The children were all exited! I’m sure the level of hugging has increased with this wonderful gift and that all the children slept very well that night.

Just before we left, Nabbamba came to me. He had made a drawing of a colorful flower in a pot, with at the stem another big branch with many more flowers.
When he told me: “Thank you, mammy, that Foodstep made me grow”, I really needed a hug.

Schoenen! / Shoes!

2011-04-20T23:58:00.000-07:00

Onze goede vrienden, de familie Hodges (directeur van het ziekenhuis “Corsu” waar we ALTIJD terecht kunnen met onze ernstig zieke kinderen uit de gevangenis) hebben een zeer bijzondere en lieve zoon, Sam (17 jaar). Hij bezocht al reeds 1 van onze jaarlijkse Foodstep barbecues in Belgie.

Dit keer moest Sam voor school een project doen en hierbij een “goede daad aan de gemeenschap tonen”.
Hij gaf een hele uiteenzetting over ziekten en ongemakken aan de voeten. Bovendien liep hijzelf een hele dag zonder schoenen en moedigde hij schoolgenoten (en leerkrachten) aan om hun schoenen te schenken aan onze kinderen in de gevangenis.
Zakken vol schoenen bracht zijn moeder naar ons!
Je zult begrijpen dat onze Foodstep kinderen met warm applaus de schoenen onthaalden.
Het werd passen, verwisselen, delen en vooral showen van de schoenen.
De foto’s en hun glimlach vertellen hoe blij en dankbaaar ze zijn en Sam kan vooral bij de meisjes niet meer stuk!

Nathalie
Foodstep Uganda

==================================================================================

Our very good friends, the Hodges family (director of the hospital “Corsu” where we ALWAYS can bring our very sick children from the prison) have a very special and sweet son, Sam (17 years). He already visited one of our yearly Foodstep barbecues in Belgium.

This time he had to do a school project: “show a good deed to the community”.
He gave a presentation about sicknesses and disorders of the feet. Beside that he walked a whole day without shoes and encouraged his school mates (and teachers) to donate shoes to our children in de the prison.
His mother brought bags full of shoes!
You can imagine that these shoes were welcomed with a warm applaud by our Foodstep children.
After which it was trying, changing, sharing and above all showing of the shoes.
The pictures and their smiles show how happy and grateful they are and Sam is, especially for the girls, the hero!

Nathalie
Foodstep Uganda

Hope International School - HIS - !

2011-04-20T03:33:00.000-07:00

Na iedere schooltermijn ben ik de trotse moeder die voor de leerkrachten mag verschijnen en maar liefst 150 rapporten mag komen ophalen. Gelukkig doen alle kinderen erg hun best, maar toch, het blijft een heel karwei.

Deze keer zat ik trots aan de andere kant van de tafel op onze eigen Foodstep Kleuterschool.
Ons schooltje leverde de eerste vruchten af met onze 40 kleutertjes van de 3 kleuterklassen. De juffen kregen het voor elkaar de kinderen een niveau hoger te brengen.
Zang, rijmpjes, tellen, lezen, etc. Het kwam allemaal aan bod en voor alles werden er (strenge) punten gegeven.
En ik....als directrice (klinkt goed hè ?!) mocht de rapporten uitdelen.... Nou, daar was ik niet echt goed in. Voor mij zijn dit allemaal kanjers!
Hoe kan je een kleuter van 3 nu laten beseffen dat A (in het Engels) de letter is waar Apple mee begint. Het klinkt compleet anders, dus....!
Maar ja, de standaard ligt op onze school dus hoog en volgens de juffen zullen we dat ook zo houden!
Apetrots maakte ik foto’s en de kinderen kregen een presentje mee naar huis.
Naar huis, Pasen vieren en......huiswerk maken! Ja, zelfs in de vakantie blijft de lat hoog liggen.

Nathalie
Foodstep Uganda

==================================================================================

After every school term I’m the proud mommy who appears before the teachers to collect 150 reports! Good enough all the children are doing their level best, but still, it is quite a job.

This time I proudly sat on the other side of the table at our own Foodstep Nursery School. Our school delivered the first fruits of our 40 nursery school children of the 3 nursery classes. The teachers have managed to take all the children a level higher.
Singing, rhymes, counting, reading, etc. It was all done and marked seriously.
And I… as the director (sounds nice, right?!) was the one to give the reports to the children. Well, not something I’m very good at. For me, they are all the best!
How can you teach a toddler of 3 years that A is the first letter of Apple? It sounds SO different…!
But well, the standard is high at our school and according to the teachers we will continue like this!
Very proud I made some pictures and the children got a little present.
Time to go home, to celebrate Easter and….to make homework! Yes, even in the holidays the standard is high.

Nathalie
Foodstep Uganda

De meisjes worden super verwend! / The girls spoiled!

2011-04-08T22:34:00.000-07:00

Onze meiden in de gevangenis ,een 25 tal, krijgen iedere maand 'extra' aandacht. Een stukje zeep, maandverband, een stuk lingerie,een crempje tegen droge huid,.... Ze vinden het heerlijk om even verwend te worden. Ze slapen nu ook allemaal samen in een ander gebouw, op nieuwe matrassen met muskietennet. Klein of groot, de meisjes hebben een eigen plekje en leiden zo hun eigen wereldje. Ze helpen mekkaar fantastisch. En zoals in iedere groep heb je leiders, helpers, zwakke en sterke figuren. Toch zijn ze een hechte groep die hun mannetje weten te staan tegenover de 150 jongens.

Onlangs werd ik 40 jaar. Ik kreeg van de kinderen in het kamp een warm en vrolijk feest. Buiten het eten en de giften die Foodstep die dag betaalde, besloot ik om mijn verjaardagskado te schenken aan hun. De jongens houden van sport en spel, dus gezelschapspelletjes stonden op hun verlanglijstje. Met schroom vertelde de meiden dat het geweldig zou zijn om hun eigen tv te hebben op hun afdeling. Inderdaad, de enige afleiding 's avonds en het enige contact met de buitenwereld gebeurt via radio of tv. Mijn moeder en ik waren , namens Foodstep, meteen bereid om de meisjes dit super kado te schenken.

Gisteren reden we met de gloednieuwe beeldbuis richting gevangenis. Zoals steeds krijg ik een warm welkom met de nodige lading knuffels. Deze keer waren de meiden een beetje te laat op school. En de typische Ugandeese Ajaaijaaijaai kreten waren te horen over de hele vallei.
Ik hou van mij meisjes, en dankzij uw steun weten ze nu ook wat er buiten de celmuren in de wereld gebeurt.
Dikke kus,
Nathalie

=====================================================================================

Every month our girls in the prison, about 25, get a little ‘extra’ attention. A piece of soap, sanitary pads, some lingerie, some crème for the dry skin… They love those special moments.
They all sleep together now in a different building, on new mattresses with a mosquito net.
Big or small, the girls have their own place and live in their own small world. It is great to see how they help each other. And like in every group you have your leaders, helpers, the weak ones and the strong ones. But still they are a very close group who know how to coop with the big group of 150 boys.

A few weeks ago I turned 40 years. The children in the prison gave me a warm and very joyful party. Besides the extra food and the gifts Foodstep gave that day, I decided to donate my birthday gift to them. The boys like sport and games so some games where on their list. Hesitant to ask the girls told me it would be great to have their own TV in their building. For sure, the only entertainment in the evenings and the only contact with the outside world is through TV and radio. My mother and I were, on behalf of Foodstep, immediately prepared to give the girls this great gift.

Yesterday we went with the brand new TV to the prison. As always I get a warm welcome with all the hugs involved. This time the girls were a bit late for school… And the typical Ugandan Ajaaijaaijaai shouts were heard all over the valley.
I love my girls and thanks to your support they now also know what is going on outside the prison walls.
Big kiss
Nathalie

Geef niet op! / Do not give up!

2011-04-04T04:02:00.000-07:00

Mensen kunnen je verwonden. Tot in het diepst van je ziel ...
Mensen laten je vallen en ontmoedigen , laten je opgeven...
Sommige stelen je trots, je verlangen, je grote plannen,.....
Maken je ziek , pijnigen met verdriet,....

Maar een ding is zeker , ze kunnen nooit je dromen stelen en Gods zalving zal altijd alleen voor jou zijn!

Geef niet op!

Nathalie
Foodstep Uganda

==================================================================================

People can hurt you. To the depths of your soul ...
People can let you down and discourage you, make you give up
Some steal your pride, your desire, your big plans ,.....
Make you sick, torture you with grief ,....

But one thing is for sure, they can never steal your dreams and God's anointing will always only be for you!

Do not give up!

Nathalie
Foodstep Uganda

Drinkbaar water/Drinkable water

2011-03-23T03:08:00.000-07:00

Stel je voor: 3000 liter water, gepomd uit het grote Lake Victoria, in 20 minuten tijd drinkbaar. Wauw, wat een zegen!
De organisatie New Life International uit de VS nodigde ons uit voor een demonstratie. In groepjes mochten we zelf het hele zuiverings systeem in mekaar puzzelen. Waarom deze buis hier en dat tubetje daar? Hoe plaats je de installatie? Hoe controleer je de waterconditie? De zuivering gebeurd door gebruik te maken van keukenzout. Het procede levert NaOH (onstopper) en Chlorine (ontsmettingsmiddel) als bijproducten die we kunnen hergebruiken.
Werkelijk de moeite waard! Na een hele dag theorie en praktijk kwam voor ons de kers op de taart: Terry vond een sponsor in de VS die Foodstep de installatie met zonnepaneel kado deed. Zo kunnen straks al onze kinderen en in de toekomst al onze projecten hun dorst laven met veilig drinkwater.

Met dank aan Terry, Mary-Jane, Trisha, New Life International en de sponsor.

=====================================================================================

Imagine: 3000 liter of water, pumped out of Lake Victoria, drinkable in 20 minutes time. Wow, what a blessing!
The organization New Life International from the US invited us for a demonstration. They told us in small groups to put the whole purification system together. Why this tube here and that pipe there? How do you install the system? How do you check the condition of the water? The purification happens by using kitchen salt. The whole procedure gives NaOH (plunger) and Chlorine (disinfectant) as “waste products” which we can re-use.
So really worthwhile! After a whole day of theory and practice we got the icing on the cake: Terry has found a donor in the US who wants to give this system to Foodstep. Now all our children and in the future also our other projects can quench their thirst with safe drinking water.

With thanks to Terry, Mary-Jane, Trisha, New Life International and the donor.

Muskietennetten en het zijn net (bescherm) engeltjes!/Mosquito nets and they just look like (guardian) angels!

2011-03-21T02:11:00.000-07:00

Muskietennetten en het zijn net (bescherm) engeltjes!

Slapen in Afrika zonder muskietennet (klamboe) is eigenlijk je eigen vonnis tekenen.
De bekende malariamug zal erg blij met je zijn en het niet laten je de volgende dag met een heel aantal muggenbulten en een grote kans op malaria wakker te laten worden.
Voor ons als blanke een reden om altijd te zorgen een muskietennet te hebben en elke nacht hier braaf onder te slapen.
Maar voor velen in Uganda is het niet zo vanzelfsprekend een net om je bed te hebben.
En zeker niet voor de kinderen in Kampiringisa. Geen prioriteit voor het hoofd van de gevangenis.
Tijdens onze weeklijkse bezoeken vonden we dan ook regelmatig kinderen ziek van de malaria. Dit betekent extra medische kosten maar bovendien is malaria nog steeds doodsoorzaak nummer 1 in Uganda!

Toen kregen we een telefoontje van Lin Delrue van Artsen Zonder Grenzen-Spanje.
Ze hadden nog wat spullen staan en vroegen of Foodstep er misschien belang bij zou hebben.
Of er een schatkist openging: matrassen, dekens, medische spullen EN...muskietennetten!!!

Zo hangend over de bedden van de kinderen zijn het net engeltjes.
Er is veel minder malaria onder de kinderen dus voor de kinderen ZIJN het hun beschermengelen!

==================================================================================

Mosquito nets and they just look like (guardian) angels!

Sleeping in Africa without a mosquito net is actually signing your own sentence.
The famous malaria mosquito will be very happy with you and will let you wake up the next morning with a number of mosquito bites and the risk of having malaria.
For us as mzungus (whites) a reason always to sleep under a mosquito net.
But for many people in Uganda it is not so normal to have a mosquito net around your bed. And definitely not for the children in Kampiringisa. Not a priority for the head of the prison.
So during our weekly visits we often found children sick with malaria. This means extra medical costs but moreover malaria is still cause of death number 1 in Uganda!

Then we got a telephone call from Lin Delrue of Doctors Without Borders-Spain.
They had some items lying in their store and wondered if Foodstep was interested.
It was like opening a treasure: mattresses, blankets, medical equipment AND….. mosquito nets!!!

Hanging over the beds of the children they just look like angels.
We have fewer children with malaria so for the children they ARE their guardian angels!

Justine!

2011-03-16T04:02:00.000-07:00

Tijdens afgelopen verkiezingen leefde Justine (9 jaar) op straat in Masaka. Haar tante is prostituee en wilde Justine ook “het vak leren”. Bovendien mishandelde de tante haar.
Een medewerker van de kindergevangenis Kampiringisa zag deze trieste situatie en besloot haar mee te nemen. Hij vond dat Kampiringisa in ieder geval nog een betere plek voor haar zou zijn, wetende dat Foodstep speciaal voor deze kinderen extra zorgdraagt.
Bij ons weekelijks bezoek aan de gevangenis, viel ze meteen op. Een mooie, vrolijke meid. Een van haar eerste vragen was of ze naar school mocht. Ze bleek een volle wees te zijn dus voor ons was de keuze snel gemaakt. We willen waar het kan de kinderen zo kort mogelijk in de gevangenis laten zijn. We kregen toestemming om haar mee naar onze Home te nemen. Een dag met een gouden randje! Weer een meisje met een hoopvolle toekomst.
Mama Catharine heeft nu een huis gevuld met 16 meiden!

Wil je Justine helpen deze hoopvolle toekomst waar te maken? Dan kan je haar sponsor worden voor 30 euro per maand.
Hiermee geef je Justine de kans om naar school te gaan en elke dag eten op tafel te hebben in een liefdevolle omgeving waarin ze kan opgroeien.
Neem dan contact met ons op: foodstep@hotmail.com

=====================================================================================

During the elections Justine (9 years) lived on the streets of Masaka. Her aunt is a prostitute and also wanted to teach Justine this “profession”. Besides that her aunt abused her.
A co-worker of the children’s prison Kampiringisa observed this depressing situation and decided to take her with him. He thought Kampiringisa was at least a better place for her, knowing that Foodstep is taking care especially of these kind of children.
During our weekly visit to the prison we immediately noticed her, a beautiful and happy girl. One of her first questions was if she could go to school. She appeared to be a full orphan so it was easy for us to make the next step. We got permission to take her out of prison to our Home. A happy day! Another girl with a hopeful future.
Mama Catharine now has a home filled with 16 girls!

Do you want to help Justine to make this hopeful future come true? Become her sponsor for 30 dollar per month!
In this way you give Justine a chance to go to school and to have food on the table every day in a loving environment to grow up.
Please, contact us: foodstep@hotmail.com

Onze eigen Kleuterschool / Our own Nursery School

2011-03-01T23:48:00.000-08:00

We hebben zoveel ukkies in ons Foodstep project rondlopen, dat we maar zelf een kleuterschooltje begonnen zijn. Eén die tevens openstaat voor de kinderen uit de gemeenschap.
Dus 30 kleintjes worden in de voormiddag onderwezen door onze gediplomeerde juffen. Het is een beetje kunst en vliegwerk, maar daar zijn kleuterleidsters sterk in en het loopt wonderwel. We hebben zelfs een ouder meisje , die een opleiding snit en naad volgde, bereidwillig gevonden om prachtige uniformpjes te maken. Zo schattig!
Door de sponsering van de wandelclub uit Herent (Belgie) konden we mooie fleurige tafeltjes en stoeltjes aankopen. Nu nog wat vrijwilligers die een kleurtje op de muren komen zetten en we zitten goed de komende tijd! Uiteraard zijn alle potloden, schaartjes, gekleurd papier en zelfs enthousiaste kleuterleidsters van harte welkom! Mocht u ons schooltje met uw schooltje in Belgie of Nederland willen sponseren, vraag dan via de e-mail ons dossier aan. Vele kleintjes kunnen alleen maar naar school omdat er iemand in Belgie of Nederland een groot hart toonde voor onze ukkies!

Groetjes, Nathalie
(foodstep@hotmail.com)

We have so many little children in our Foodstep Project that we’ve decided to start our own Nursery School. One that is also open for the children of the community.
So every morning 30 toddlers are taught by our professional teachers. The beginning is always difficult and it is all arts & acrobatics but that is one of the talents of nursery school teachers so it is going quite well! An older girl, who learns to be a seamstress, made all the beautiful school uniforms. So cute!
Thanks to the donation of a walking club from Herent (Belgium) we were able to buy all the nice and colorful tables and chairs. Now we only need some volunteers who can give the walls a nice color and we are settled for the coming years! Of course all pencils, scissors, colored paper and even enthusiastic nursery school teachers are more than welcome! If your school wants to support our school, please send us an e-mail for more information. These little ones can only go to school because somebody showed love and care for all our children!

Greetings Nathalie
(foodstep@hotmail.com)

ER IS HOPE VOOR FOODSTEP / THERE IS HOPE FOR FOODSTEP

2011-02-21T23:59:00.000-08:00

Op 13 februari 2011 is onze Dorothy, 15 jaar, bevallen van een wolk van een dochter: Hope!
Het leek een moeilijke bevalling te worden en het is uiteindelijk een keizersnee geworden.
Maar bevallen in Uganda is sowieso een hele gebeurtenis. De wekelijkse vrijdagmarkt is rustiger!
Zo’n 20 vrouwen zitten bij elkaar gepakt op een kamer waar slechts ruimte is voor 6 vrouwen. De eerste die bevalt heeft het geluk het overblijvende bed te krijgen.
Een paar zitten te wachten op een bankje en het kan zomaar zijn dat er ineens een plas water op de grond verschijnt, iemands vliezen zijn gebroken. Niemand die hier van opkijkt of het even opruimt. Alle spullen moeten zelf meegebracht worden, broertjes en zusjes mogen ook mee en rennen overal doorheen. Ondanks al het lawaai wat er al is, mag de moeder tijdens de bevalling geen geluid maken. Mocht ze dat wel doen, kan ze zelfs een klap in haar gezicht verwachten.
Niet makkelijk dus, bevallen in Uganda.
Ondanks al deze omstandigheden is alles goed gegaan met Dorothy en heeft Nathalie als een trotse oma ervoor gezorgd dat het Dorothy aan niets ontbrak.

On the 13th of February 2011 our Dorothy, 15 years, delivered a beautiful baby girl: Hope!
It looked like it was going to be a difficult delivery and eventually a caesarian was necessary.
But giving birth in Uganda is a happening anyway. The weekly market is quieter.
About 20 women are packed together in a room for only 6 women. The first to deliver is the lucky one to get the remaining bed.
A few of them are waiting on a bench and it is very well possible that all of a sudden there is a pool of water on the floor, somebody’s water broke. Nobody is surprised and nobody is going to clean this.
You have to bring all the things yourself; brothers and sisters are allowed to come as well and are running everywhere. Despite all the noise, the mother herself is not allowed to make any sound during the delivery. If she is doing that, she can even expect a slap in her face.
So it is not easy, giving birth in Uganda.
But despite all this everything went well for Dorothy. Nathalie, as a proud grandmother, made sure Dorothy got all she needed.

New/Niewe Office Manager

2011-01-26T23:27:00.000-08:00

We are happy to announce that as of January, 4, 2011, Mariska Bosman will join our ministry as Office Manager. She will take care of budgeting, finance, visitors, store and purchase. Mariska is a Dutch missionary to Uganda since 2003. She has a lot of experience in the field. Mariska adopted two Ugandan children. Her focus will be on administration, which has not been our strongest point we must admit. With her joining us, we are reinforcing our team.

Vanaf 4 Januari 2011 zal Mariska Bosman onze bediening komen versterken als Office Manager. Ze gaat zorg dragen voor bugetering, financien, bezoekers, opslag en aankoop. Mariska is een nederlandse zendelinge, in Uganda sedert 2003, met een grote ervaring. Haar aandachtspunt is de administratie die wij, eerlijk gezegd, niet goed beheerd hebben. Met haar komst wordt ons team aanzienlijk daadkrachtiger.

nieuwsbrief Foodstep 02-2010 Pijnlijk verhaal van Nathalie

2010-02-24T10:40:00.000-08:00

Foodstep - Nieuwsbrief 02-2010

Lieve mensen,

Ik dacht dat ik, na 18 maanden Uganda, nu toch het één en ander voor de kiezen heb gehad. We spartelden best door woelige watertjes, maar kwamen heelhuids aan de overkant.
Toch wil ik dit verhaal met jullie delen. Al was het maar dat ik het van me kon afschrijven, in de hoop het te kunnen verwerken.

Peace is een mooi, zeer intelligente tiener . Haar verleden echter heeft diepe groeven achtergelaten, waar je tot op vandaag nog sporen van ziet.
Toen Peace enkele maanden oud was, stierf haar moeder aan aids. Haar vader hertrouwde, maar ook hij bezweek aan de ziekte. Het kleine meisje groeide op bij een stiefmoeder die haar meer slaag dan eten gaf. Ze mocht nooit buiten komen, werd mishandeld en vaak voor dagen alleen achtergelaten. De kleuter van 5 ziet haar kans schoon en loopt van huis weg.
Een vrouw vindt haar in de straten van Kampala en besluit haar op te nemen in haar gezin. Ze mag naar school en wordt goed opgevoed. Op een dag is de man, die bijna nooit thuis was , Peace beu . Hij brengt haar naar een heks midden in de wouden van Masaka. Peace dient als offer . Het kind is dan 11 en begrijpt alles wat er gebeuren gaat. De vele pasgeboren baby's brengen financieel geluk als je ze levend offert. Kleutertjes moeten hele dagen rechtstaan in rode kleren om de goden te behagen. Bedwelmende kruiden en uitwerpselen moeten ze eten. Bloed zullen ze drinken...
Peace weet op wonderlijke wijze te ontsnappen. De politie vindt haar en gaat samen met haar op zoek naar de plek . Tevergeefs, het oerwoud is o zo groot...
Na 2 maanden in de cel bij de politie, brengen die haar naar de gevangenis waar Foodstep werkzaam is. Wat moet je anders met zo'n kind, wordt ons verteld. De arts en ik besluiten om Peace op te vangen bij mij thuis. Ze vertelt ons dat ze ook Hiv besmet is en dat ze hiervoor jarenlang medicatie nam.
We gaan dus (op afspraak) naar de aidskliniek. Net die dag staan alle hemelsluizen open en is het bitterkoud. We zitten om 7u onder een tentzeil met onze voeten in de modder. Langzaamaan loopt het vol volk en al gauw tellen we zo'n 300 mensen. Iedereen met hetzelfde ziektebeeld en de vraag; ' heb ik aids...?'. Donkere ogen in ingevallen oogkassen, vel over been, hoestende, vermoeide mensen. In stilte wachtende op het resultaat van de bloedtest. Muisstil wachten we 4 uur vooraleer er iemand bij Peace bloedprikt. Na een vreselijk uur terug in de wachtkamer word ik binnengeroepen. Geen privé vertrek, maar een open zaal waar iedereen hoort wie wel of niet besmet is. Met klamme handen, neem ik het blauwe kaartje aan. Blauw?! Dus Peace is niet besmet!!!? Ik hol naar buiten en omhels de mooie meid. Beiden huilen we tranen van geluk. Maar..waarom heeft ze dan zo' typische hoest, waarom zo' n koortsaanvallen en bloedingen? De verpleegster bekijkt me met een blik die me de vraag doet stellen over 'hoeveel procent zekerheid geeft de test?' Ik wil de vreugde niet bederven, maar wil wel zekerheid. Omdat ik blijkbaar toch wat aandring, besluit men, om mij te sussen, een tweede test te doen. Peace stroopt nu vlot haar mouw op . We wachten weer in de regen, die me eerlijk gezegd niets meer kan schelen!
Tot er een grote zwarte donderwolk onze stralende gezichten overschaduwt. Iedereen in de wachtkamer hoort hoe er een fout is gebeurd bij de bloedtest. Peace krijgt een rode kaart... Peace heeft Hiv. ...
Ik denk dat ik nog nooit zo de grond onder mijn voeten heb voelen wegzinken. Hoe is dit mogelijk? Wat als ik niet om een tweede test had gevraagd? Waar is de beruchte verpleegster ineens gebleven? Wat? Waar? Waarom? O God !!!!
Met een angstige tiener vol vragen , rij ik terug huiswaarts. Wat moet je nu? Waar moet ze naartoe? Hoe moet het nu verder?

Peace ligt hier te slapen op de bank. Ik voel mezelf een nietsnut en heb geen idee hoe ik haar kan troosten. Wat kan je zeggen; 'Het komt allemaal wel goed?" Peace weet wel beter.

Mijn droom om een eigen weeshuis te bouwen voor de echte wezen in Uganda wordt alleen maar versterkt.
Een warm huis voor Peace en alle andere ukkies die ik morgen op straat weer tegenkom.

Ik moest dit even kwijt. Vergeef me ...maar soms is Uganda een sombere plek op aarde.

Nathalie Steurbaut-Seliffet namens Foodstep in Uganda.

nieuwsbrief Foodstep 1-2010

2010-01-30T02:28:00.000-08:00

Lieve mensen,

Laat ik beginnen met jullie al het goede voor 2010 te wensen. Hier is het snikheet, iedere dag boven de 30°. Naar ik begrepen heb, mogen jullie een weg banen door de sneeuw. Soms missen we de gure winteravonden en warme chocolademelk met warme appeltaart...mmm!
We hebben best een bewogen tijd achter de rug. Eerst Werner met zijn hartproblemen en de opname in België. We waren nog maar net thuis of de malaria velde ons hele gezin. Eén voor één waren we aan de beurt. Malaria is echt geen lachertje, je bent werkelijk doodziek en het lijkt alsof er een bulldozer over je heen rijdt. Hoge koorts, diaree, spugen, stijve spieren,.....enfin we zijn erdoor gesparteld.
Werner is nog steeds niet betaald door zijn vorige werkgever, waardoor ons bestaan hier in nauwe schoentjes komt te staan. Hij probeert nu, samen met een partner die hier al jaren zaken doet, een eigen bedrijfje op te starten in waterzuivering.
Door de financiële druk, moesten we ook onze kinderen veilig stellen. De Internationale school hier was geweldig voor onze kids, maar peper de peper duur! We besloten om onze kinderen terug naar België te sturen om daar hun studies af te maken. Er was trouwens geen andere optie. Maxim zit nu op zijn droomschool, Spermalie in Brugge. Ja, hij wil nog steeds kok worden. In de WE’s gaat hij naar de ouders van Werner.
Tra zit in St Angela in Tildonk en volgt Moderne Wetenschappen. Zij zit ook op internaat gedurende de week en in het WE gaat zij naar mijn ouders en mijn zus.
Zowel voor hen als voor ons is de scheiding erg zwaar. Hoewel dit voor kinderen met ouders in het buitenland hier de normaalste zaak is, zullen we ze erg missen. Het is zo stil hier in huis. Bidden jullie voor extra bescherming?
Met de kinderen in het kamp gaat het geweldig goed. Ze beëindigen volgende week hun grote vakantieperiode en gaan dan weer naar school. Sommige van hen mochten zelfs op kamp of op bezoek bij hun ouders. Ja, ook de mentaliteit van de directie begint aardig te veranderen. We sponsoren nog steeds met zeep, kledij, eten , medische hulp, ...en ik ga iedere week 2 à 3 keer op bezoek. We werken aan een lijst om u zo goed mogelijk te informeren. Van sommige kinderen hebben we zelfs de ouders teruggevonden. Geweldig hé! We houden jullie op de hoogte.
In ieder geval heeft ieder kind de cadeautjes en brieven die jullie stuurden of meegaven, goed ontvangen. Toen mijn ouders hier waren hebben we trouwens ieder gesponsord kind dat nog nooit iets toegestuurd kreeg, een mooie T -shirt of speeltje cadeau gedaan. Opa nam heel veel foto's. Wat waren ze gelukkig!
Echt waar, Foodstep houdt mij in deze moeilijke dagen recht. De kinderen geven me zoveel liefde. Ik moet mijn kinderen afgeven ,maar zij vullen de leegte aardig op.
Foodstep gaat door. Geen nood, we slaan ons er wel doorheen.

Gods Zegen, en zorg goed voor mijn kids in België. Ik knuffel die van jullie hier in het Kamp.

Dikke kus, Nathalie

Malaria

2010-01-24T06:09:00.001-08:00

Op 3 weken tijd hebben we alle 4 malaria gehad. Maxim begon, op de voet gevolgd door Nathalie, die bovendien een heel gevaarlijke en zeldzame variant opdeed. Trà kon niet achterblijven, voor haar was het trouwens de eerste keer. Werner is al een veteraan, deze week was het zijn 4de keer.

Maxim en Tra naar Belgie

2010-01-24T06:02:00.000-08:00

Op 11 januari moesten we een harde beslissing nemen: omdat Werner de laatste maanden niet betaald werd door zijn vorige werkgever, is er ook geen geld meer om de kinderen naar de Internationale School te sturen. We hebben samen besloten om ze terug naar Belgie te sturen samen met hun grootouders die later op de maand met vakantie naar Oeganda komen. Maxim gaat naar het 4de jaar Hotel en Restaurant in Spermalie te Brugge en Trà gaat naar het 2de jaar Moderna Wetenschappen in het Sint Angela Instituut te Tildonk. Allebij gaan ze op internaat. In de weekends logeren ze bij grootouders en tante. In de komende maanden is Werner druk bezig om werk te vinden of een zaak te starten. In Juli herbekijken we alles en zoeken uit hoe het verder moet.

Mia op bezoek.

2010-01-24T05:59:00.000-08:00

Van 19 december tot 6 januari kwam onze vriendin Mia naar Oeganda, samen met een paar vrienden van haar. Ze heeft het hele land kunnen rondreizen. Jammer genoeg bleef er geen tijd over om ook naar Kampiringiza te gaan. Wij hebben de feestdagen rustig met de kinderen gevierd.

En toen moesten we naar Belgie

2010-01-24T05:55:00.001-08:00

Het was even schrikken maar op 3 november kreeg Werner een hartaanval en een paar hersen aanvalletjes. De eerste zorgen werden gegeven in een hospitaal in Kampala, maar toen moest hij geevacueerd worden naar Gasthuisberg in Leuven. Na volledige onderzoeken bleek de situatie nog mee te vallen: geen echte schade dus. Tegen het einde van de maand waren we terug in Oeganda, net op tijd om de grote koude te ontvluchten.

Nog enkele foto's bij vorig bericht

2009-10-21T05:29:00.000-07:00

De T-shirts , brieven en geschenken werden uitgedeeld.

Er werd gezongen, gebeden en gedanst. Het was een geweldige dag, een feest .....tot..... er weer vele vrouwen met kinderen werden binnen gebracht.

Imelda en Michel op bezoek in Kampala

2009-10-21T04:59:00.000-07:00

Lieve mensen,

Eindelijk na vele weken wachten was het dan zover. Michel en Imelda, onze voorzitter en schatbewaarder van Foodstep,(en natuurlijk ook onze beste vrienden) kwamen op 08 oktober

op bezoek in het verre Afrika. We hadden hun gewaarschuwd dat het geen beach en cocktail vakantie zou worden. Maar toch hebben we met volle teugen genoten. We bezochten de botanische tuinen, waar onze mannen hun tarzan-ego bovenkwam. We zagen de mooiste bloemen, de grootste bomen, de lelijkste spinnen, ...
We genoten van een pizza op het witte strand, bezochten lokale marktjes, deelde snoepjes uit aan de straatkinderen. Ook onze Afrikaanse vrienden hier waren erg blij met de vriendschap vanuit Belgie. Tuurlijk waren de meegebrachte pralines een welgekomen geschenk.
Later in de week gingen we op safari. We genoten van het mooie weer en ik denk dat we alle dieren gezien hebben. Veel giraffen, een grote kudde olifanten, bizons, herten, apen, zwijnen, nijlpaarden, krokodillen,... Ook het hotel, midden in de savanne was geweldig. Ja, we voelden ons als koningen zo rijk.

Ik kan me voorstellen dat u nu denkt: "dat wil ik ook wel". Geen probleem iedereen is welkom. Alleen, moet je dan ook rekening houden met de andere kant van het plaatje.
Overvolle straten en pleinen met afval, constante chaos in het verkeer, iedere dag elektriciteit- en water pannes, zieke bedelende kinderen, arme jonge moeders en ons project in Kampiringisa.
Imelda en Michel waren erg geraakt over wat ze daar zagen. De stank, de schurft, de hopeloze snoetjes, jonge kerels opgesloten achter tralies, enz. Vele 'waarom ?' vragen zonder enige oplossing.
Toch genoten de kinderen erg van hun aanwezigheid. Michel bemoedigde de kinderen en al gauw liep Imelda rond met aan haar hand de kleinste ukkies. Nu zagen ze en voelde ze wat Foodstep deed hier in Oeganda. Zelfs de directeur was vol lof over ons project in de gevangenis.
We besloten om op zaterdag een feest te houden voor de kinderen. We kochten lekker eten. Imelda sponsorde slippers voor de kleinste. De kinderen werden ook verwend door Herman en Ria , vrienden van uit België, die al jaren een project hebben in Oeganda.
De kinderen kregen allemaal een T-shirt van Foodstep: knaloranje met de woorden 'Foodstep (hartje) me'. Dit was werkelijk prachtig om zien. Ieder kind proper in zijn eigen T-shirt, spelend met de ballen en springtouwen, hun buikjes vol gegeten met heerlijk eten. De zieken werden verzorgd. Sommigen werden gesponsord en kunnen nu ook mee naar school. Er werd gedanst en gezongen....even vergeet je dan de ellende. Lachende kinderen maakten ons zo gelukkig ! Het was een geweldige dag, Foodstep had weer even verschil gemaakt in het jonge leven van onze kids. We vertrokken met een lach totdat...
Ronkende trucks het erf kwamen opgereden. 334 moeders met kinderen bijeengepakt in veewagens werden gedumpt op het middenplein van de gevangenis. Verschrikte, bange, hongerige blikken die je aanstaren. Niemand die ze helpt. Sommige kleine meisjes met babybroertje of zusje. Honderden kleine kindjes, die bedelden op de straat, hebben geen idee waar ze zijn ... Daar sta je dan, je neemt wat foto's. Niemand die je anders zou geloven. Dat zulke wrede praktijken nog bestaan! Je troost de kleinsten, het medische team(Amerikaanse arts, Oegandese tandarts en Oegandese verpleegster die zich vrijwillig bij Nathalie aanboden om te helpen) bied hulp, maar voor de rest kan je alleen maar bidden en huilen...
Alles spookt door je hoofd. Waar gaan ze slapen? Er was nu al onvoldoende eten voor onze kids, laat staan met 334 mondjes meer. Hoe moet het verder?
Stil reden we weer huiswaarts. De film speelt zich de hele nacht af door je hoofd. Ja, jammer genoeg beleven we dat hier veel te vaak. En eerlijk waar, ook mij zakt de moed me wel eens in de schoenen. En toch... toch blijven we vechten voor de kleine lichtpuntjes. En net zoals Ria zei: "jullie druppels op de hete plaat verdampen niet, ze worden alleen maar groter".

We hebben erg genoten van onze vrienden. Laat ze maar goed vertellen en luister naar hun verhaal. Ik weet dat dit het enige is wat mij laat doorgaan in de gevangenis. Een luisterend oor ,een troostende arm en heel veel liefde en gebed.

Bedankt nog aan al de sponsors. We beloven goed voor jullie kindjes te zorgen. Dankzij jullie maken we hier toch verschil!

Dikke kus,

Nathalie Steurbaut-Seliffet vanuit Oeganda.

Rellen in Kampala !

2009-10-07T11:46:00.000-07:00

11 sep 2009
Ja, het is even schrikken wanneer je vanuit de verte echte geweerschoten hoort. Wanneer je tegen gehouden wordt op straat en pas door mag mits betalen, wanneer er geen elektriciteit, water, brood, melk , benzine,... meer te verkrijgen is. Als de school je dringende mails stuurt om zo snel mogelijk je kind van school te halen en iedereen in konvooi naar huis gebracht wordt... ja, dan slik je toch even. Op zich zitten we veilig, maar toch speelt alles zich af op enkele km van onze deur. Iedereen sluit zich op , ik hoop dat deze mail jullie bereikt, daar elektriciteit erg schaars is!
Bovenop heeft Maxim bilhartsia, een worm die je lichaam binnenkomt via besmet water. Maxim was op zeilkamp in mei. Sindsdien voelde hij zich erg moe en verloor hij veel gewicht.
Hij is nu op een pilkuur om deze ernstig verwoestende worm te doden. Hij klaagde van hartpijn wat de arts hier niet erg goed vond. Bij nader onderzoek woelt de worm in zijn darmen en in zijn bloedbaan. Misschien moet hij wel voor een jaar aan de pillen!! Door de rellen hier geraken we onmogelijk bij een hospitaal.Gelukkig hebben we een Hemelse Papa die hier anders over denkt!. We vertrouwen op Hem en hopen dat jullie meebidden. Ik ga nu sluiten en hoop dat jullie deze mail krijgen.
Morgen zou de ergste dag van gevechten worden, denk aan ons.
20 sep 2009
Hier keert de rust langzaam weer. Nog wat heen en weer geschreeuw tussen de verschillende partijen, maar voor de rest hebben we nu sinds gisteren weer vlot water en elektriciteit.
Maxim geneest goed van zijn vreselijke worm. Onze kids hebben het best druk op school . Ook de rellen deden hun niet goed. Kinderen werden undercover weggebracht. Ook in de bus zaten de zwarte kinderen aan de buiten zijde , de blanken aan de binnen zijde en de Aziaten plat op de grond in het gangpad. Ja we hebben best schrik gehad. Er zijn een aantal mensen uit de kerk overleden of kregen kogels dwars door de woonkamer. Maar goed, t is weer voorbij...
Voor de rest gaan onze kids uit het kamp weer naar school. De laatste loodjes en examen in december. Ze doen erg goed hun best! We zijn trots. Bovendien waren ze erg onder de indruk over de verhalen die we meebrachten uit België. Wie is mijn adoptieouder? wat doen ze voor de kost? Allemaal vragen . Heb er trouwens leuke foto s van.(probeer ze te sturen)
Toch hebben we ook een overlijden gehad. Gisteren is er tijdens het hout sprokkelen een 17 jarige jongen onder een zware boomstronk terecht gekomen. Hij overleed ter plaatse. Ik zoek met Winnie uit wat we kunnen doen en hoe we de ouders en begrafenis kunnen begeleiden.
Aan de andere kant zijn we zo gezegend. Deze week kregen we een uitnodiging van de mensenrechtenorganisatie Oeganda. Een tijdje geleden gaf ik hun een interview en foto's over de kindergevangenis. Deze keer werd er een jaarrapport gegeven over de mensenrechten in gevangenissen. We mochten plaats nemen naast hoofd leger en politie , menig minister en afgevaardigden van prominenten hier in Oeganda. Als kleine vis werden we warm onthaald. Sterker nog , mijn hele verslag met foto's was integraal overgenomen in een prachtig jaarboek. Onze kinderen hun getuigenissen werden gehoord!! TV en journalisten stelden rake vragen en de Minister kwam ons persoonlijk bedanken.... Foodstep was duidelijk de enige die zijn belofte nakwam... !! De kinderen waren zo blij. Vooral onze grote jongens verslonden de kranten en bedankten Foodstep in naam van alle kinderen. Iedereen werd er stil van en ja , ik pinkte een traan...
Het is heerlijk om af en toe een pluim te krijgen. En als je ze dan weer in uniform naar school ziet gaan op de rode aarden wegen van Oeganda, dan smelt mijn hart weer iedere keer opnieuw en opnieuw...
07 oktober 2009
Er heerst hier op het ogenblik een erge hongersnood. Al de voedselvoorraden zijn verkocht aan Sudan, waardoor de bevolking nu veel geld moet neertellen voor hun dagelijks eten. Ook onze kinderen in het kamp hadden dagen geen eten. Vele ontsnappen of lopen gewoon weg. We doen wat we kunnen en ik probeer ook hier mensen warm te maken om Foodstep te sponseren.
Morgen 08 oktober 2009 komen onze vrienden Imelda en Michel op bezoek.
We verheugen ons heel erg. Als vertegenwoordigers van Foodstep zullen ze een bezoek brengen aan onze projecten. Ze blijven hier 11 dagen en we gaan proberen hun een aangename tijd te bezorgen.

Terug van vakantie !

2009-08-25T06:49:00.000-07:00

Lieve mensen,

We zijn alweer enkele daagjes terug in het zwoele Afrika. Augustus blijkt de heetste en droogste maand te zijn , dus we puffen en zweten alle heerlijke biertjes en wijn uit België er weer uit.

Wat hebben we genoten! Op zich was het best druk, want iedereen wil je wel ontmoeten, maar al bij al hebben we vele fijne hoogte punten gehad tijdens de 17 daagse vakantie in ons Belgen landje.
Niets is zo leuk om met vrienden te toosten en te genieten van een grote pot mosselen met friet. Gezellig met de familie foto's te bekijken en een wandeling te maken met de kleintjes. Wat hebben we uren zitten turen naar de Belgische kust. IJsjes en chocolade verorberd en lang opgebleven voor de tv. Onze kinderen hebben hun afspraakjes met oude klasgenoten uitbundig gevierd. De kerkdiensten, de knuffels, de tranen...heerlijk!!!

En zeker niet te vergeten onze BBQ. Laat ik bij deze nog maar eens mijn dank uitspreken aan alle medewerkers uit het Foodstep team en alle vrijwilligers die deze dag zo bijzonder maakte.
Ik weet niet of het voor u ook zo voelde , maar de sfeer op het feest was zo geweldig. Mensen van allerlei pluimage zaten allen gezellig met mekaar te genieten . Vrienden, kerkleden, familie, OHL, vele Nederlanders die van ver kwamen, sympathisanten,...allemaal met hetzelfde doel. Ze sponsorde ons Foodstep project in Oeganda. Vele waren erg geïnteresseerd, wilde alles weten over de gevangenis, over 'hun' kindje daar. Fotootjes werden gekoesterd en mooie kralen werden gedragen . En alles in een vredige , vrolijke sfeer. Ons gezin genoot met volle teugen. Het is zo'n steun te weten dat er ook in België en Nederland mensen zijn die met je meevoelen en bidden. Bedankt allemaal!

Bij de thuiskomst kwam er een berichtje van Winnie. We hebben gewonnen met de voetbal- scholen- competitie(wauw, wat ben ik weer trots!) ,maar er is ook een klein meisje binnengebracht die de ochtend niet haalt als er niet snel hulp komt ...
Wetende dat Foodstep een ijzersterk team heeft en Gelooft in wonderen , gaan we er weer tegenaan met goede moed.
Bedankt voor de fijne tijd in België. We missen jullie wel, dat is zeker, maar weet dat Oeganda onze ' thuis' is en dat er hier vruchten worden geplukt van de zaadjes die jullie daar planten! We vernamen zo pas dat de Foodstep Oeganda BBQ € 3000 heeft opgebracht. Wauw, geweldig…..iedereen nogmaals hartelijk dank

Dikke kus en Gods Zegen,
Werner- Nathalie -Maxim- Tra Steurbaut- Seliffet

Vakantie

2009-08-07T11:34:00.001-07:00

Van 22 juli tot 10 augustus zijn we met vakantie in België. We hopen goed uit te rusten en onze familie en vrienden te ontmoeten. Foodstep organiseert op 8 augustus een benefiet BBQ. Meer dan 200 gasten hebben al ingetekend.

Prachtig kado

2009-06-29T10:15:00.000-07:00

Bij elk bezoek aan Kampiringiza moesten we rekenen op de bereidwilligheid van vrienden om hun auto te lenen. De weg naar het Kamp is vooral op het einde erg ruig. Laatst hebben we meer dan 3 uur vastgezeten en moesten we mensen inhuren om ons uit de modder te bevrijden. Je kan er dus alleen maar naartoe met een 4x4. Maar er moest ook plaatst zijn voor het ganse team en alle materialen. We konden er alleen maar van dromen...!

Maar dankzij een zeer gulle gever uit Belgie werd de droom werkelijkheid.

Iedere week rijden we nu met een Mitsubishi Delica Space Gear, 4x4 minibus, naar onze kinderen. De verkoper deed er na een fikse korting voor het goede doel nog een paar terreinbanden bovenop. Wauw, wat een zegen.

Naar de tandarts

2009-05-31T10:19:00.000-07:00

Zoals jullie weten , probeer ik voor de kindergevangenis mensen te 'ronselen' die ons kunnen helpen met het project. Zo zit ik rond de tafel met andere zendelingen om een kippenfarm te starten (inkomsten, scholing en voeding voor de kids). Ook het boren naar water is een onderneming die meer en meer vorm krijgt. Laatst vernam ik dat er een groep tandartsen uit de UK, vrijwillig of op pensioen, in Uganda mensen wil helpen met tandproblemen. Ze komen alleen maar op plekken waar de mensen arm en verlaten zijn. Nou, dan wist ik wel een goed adres!! Al gauw reden we met 2 volgeladen busjes richting kindergevangenis. Ook al zaten we tot over ons oren vast in de modder en moesten we uren wachten op hulp, niets hield ons tegen. In een mum van tijd stond er in de grote zaal een hele tandartsenpraktijk opgesteld! We hadden een wachtkamer met eerste check. Een sterilisatieruimte, 4 praktijkstoelen met alle mogelijke boren en tangen, een recoverruimte met de nodige nabehandeling en medicatie. En als kers op de taart kreeg iedereen een nieuwe tandenborstel met pasta als kadootje . De zaal liep vol . De meesten wisten niet eens wat een tandarts deed. Er werden best veel tanden getrokken. En de verdovingsspuit bleek ook hier niemands vriend. Maar werkelijk waar, niet 1 kind krimpte een spier of huilde. Ja ik was best trots op onze mannen!Alle kinderen uit de gevangenis werden nagekeken en geholpen. We besloten de volgende dagen terug te komen. Zo werd ook de hele nabijgelegen dorpschool gecheckt en zelfs de mensen uit het dorp kwamen op bezoek. Moe maar erg voldaan keerden we huiswaards. Barbara Kayffman,de directrise van de tandartsvereniging, Christian Relief Uganda, beloofde me om ook volgend jaar de kindergevangenis te bezoeken. Yes!! Deze tandartsen waren erg onder de indruk. Nog nooit hadden ze zo'n dankbaarheid gekregen bij het uitoefenen van hun job. Ja zelfs naar de tandarts gaan was een grote stap voor Foodstep! Dank voor jullie gebed en de speciale sponsering om dit project te kunnen realiseren!

Feest! Feest! Feest!

2009-03-18T11:24:00.000-07:00

Zaterdag, 28 februari was het dan zover. De kinderen waren vol verwachting. Ze stonden ons al van ver op te wachten. Met een team van vrijwilligers, die ik bij mekaar trommelde, gingen we een fantastische dag tegemoet. De dag ervoor waren we de lokalen komen schrobben en desinfecteren. Alles blonk als een spiegel. Hierdoor kon ons feest doorgaan in de grote zaal.

De banken werden aan de kant geschoven, slingers werden opgehangen, de muziekinstallatie met reuze luidsprekers geïnstalleerd, gitaren, drums, ...wauw! De kinderen kwamen toegestroomd. Was het dan toch waar? Hield Foodstep dan toch zijn woord? Was er echt een feest? Vol verbazing en tegelijk vol verwachting barstte het feest los: lofprijs, gebed, dans, kinderkoren, muziek, gejuich, en alleen maar blije kindersnoeten. We genoten met volle teugen !!

Na een paar uur kreeg iedereen honger. Grote ketels gevuld met het heerlijkste eten werden de keuken uitgedragen. De kinderen werden gewoon stil. Echt vlees? En rijst en aardappelen? Zelfs verse groenten en bouillon? Er vormde zich spontaan een rij. En wij deelden het voedsel uit aan de kinderen: op een schoon, nieuw bord. Ik heb nog nooit kinderen zo zien genieten!!

Nadat alle buikjes gevuld waren, startten we met de nevenactiviteiten.
De zieke en verwonde kinderen gingen naar “de ziekenboeg”. Ik vond twee artsen en twee verpleegsters om deze klus te klaren. Onze eerste-hulp koffer deed goed dienst. Kinderen met erge verwondingen kregen zelfs ter plekke een kleine ingreep. Er werden medicijnen uitgedeeld, en een medisch dossier per kind opgemaakt. Als dat geen grote stappen vooruit zijn...!!
Op een andere plek werden de haren geschoren met de nieuw aangekochte tondeuses. Trots kwamen ze hun kale koppies tonen. Lekker fris en vooral luisvrij!
De meisjes konden op een extraatje rekenen. Nieuw ondergoed en maandverband leek voor hen een geschenk uit de hemel. Ik gaf ze nog wat tips in hygiëneleer en beloofde hen iedere maand een lading verbanden te leveren. Een dikke kus werd mijn beloning....
De 400 stukken zeep leken wel klompjes goud! Eindelijk frisse kleren en een schone huid. Ze kijken uit naar de eerste regenbui om zich te kunnen wassen.
Maxim en Tra speelden samen met de oudere kinderen volleybal. Wat een plezier. Deze gevangenis begon aardig op een speeltuin te lijken.
Iemand sponsorde de 200 kinderen met verse melk. Melk ? voor de meeste onder hen was dit jaren geleden!

Opeens kwam er uit de grote zaal Afrikaanse popmuziek. Ik opende de deuren en werd spontaan uitgenodigd om met alle kids mee te dansen. Wat een lol en plezier! Niemand voelde zich meer eenzaam, ik zag alleen maar vreugde en lachende gezichten. Over de hele vallei was gejuich te horen...
Als klap op de vuurpijl, kregen we hoog bezoek. Miss Oeganda 2009 wandelde zomaar binnen. Het dak ging eraf! De kinderen waren door het dolle heen.
Samen op de foto. Een vuil straatkind met het mooiste meisje uit Oeganda. Ik moest vaak slikken, maar zij vonden het geweldig Ze beloofde om de miserie hier in de media te brengen. Misschien zelfs te sponsoren. Toen ze wegreed zag ik zelfs bij een Miss tranen!
Moe maar voldaan, hebben we de auto’s ingeladen. Iedereen helpt. Knuffels en hugs werden uitgedeeld. We beloven om dit vaker te doen. In ieder geval zal er elke week, samen met mij, een verpleegster meereizen om de zieken op te volgen. Winnie, de sociale werkster, zal een vaste werkkracht worden bij Foodstep.

Ik besef dat we dit nooit konden doen zonder de sponsoring van vele, vele lieve mensen. De kinderen zijn jullie erg dankbaar. Bedankt voor de tondeuses, de ballen, alle medicatie, de maandverbanden,de zeep,de bekers en borden, het poetsgerief, de benzine, de sponsoring voor Winnie, het overheerlijke feestmaal, en niet te vergeten: het sponsorgeld voor de kinderen die volgende week naar school kunnen dankzij vele goede harten uit België en Nederland.

Foodstep is goed bezig! Ik voel het, ik weet het, en ik zie het!!!

Dikke kus van mij ... Emmanuel, Isaak, Luke, Shakira, Peter, Winnie, Sara, Ivan, Sam, Paul, Regan, Royce, Elisabeth, Sunday, Daniella, Kevin,… en alle andere kinderen uit Kampiringiza, de kindergevangenis van Oeganda

Grote actie t.v.v. Kamp Iringiza

2009-03-18T10:30:00.000-07:00

Wat willen we de komende maanden in Kamp Iringiza verwezenlijken:

-We gaan ,met 4 nieuwe tondeuses, alle haren van de kinderen knippen (tondeuses 25x4=100 Euro)
-We geven de bestaande lokaaltjes een zeer grondige poetsbeurt, ontsmetten de hele handel zodat iedere kakkerlak verdwijnt (borstels, wissers, schoonmaakmiddel, dettol, dweilen, emmers .... 100 euro)
- We vonden een verpleegster bereidt om alle wonden te verzorgen, kinderen met huidwormen krijgen de gepaste medicatie (we kopen een volledige medische eerste hulp koffer zodat iedere week de zieke kinderen verzorgt kunnen worden 450 euro)
- We huren een sociale werkster in die ter plekke controle uitvoert en verslag uitbrengt, ook voor de vertaling, wanneer wij met de kinderen willen communiceren, hebben we haar hard nodig! (50 euro per maand)
-We kopen 100 harde plastic bekers en 100 plastic borden, zo hoeven ze niet meer te vechten en van de grond te eten (50 euro)
-We kopen 400 stukken zeep om lichaam en kleren te wassen (75 euro)
-We kleden de naakte kinderen. Er is hier een zeer goede 2de handsmarkt, waar goede kledij te vinden is (25 euro)
-We kopen maandverbanden voor de meisjes, nu gebruiken ze gedroogde bananbladeren, ook gaan we aandacht geven aan hygieneleer. Vele meisjes hebben ernstige verwondingen aan de geslachtsdelen, besnijdenis van meisjes wordt hier nog regelmatig geeist en toegelaten. (50 euro)
-We kopen nieuwe voetballen (20 euro)
-We zullen samen bidden, dansen en zingen. Misschien kopen we wel een mooie djembee.(15 euro)
-De nabijgelegen school heeft ons al een aanbod gedaan om 20 kinderen toe te laten. Een heel jaar onderwijs in een uniform met pen en papier kost in deze plattelandsschool 50 euro per kind. Hij leert zo lezen en schrijven en krijgt zo terug een toekomst (per kind / per jaar 50 euro)
-Natuurlijk hebben we transport en telefoonkosten (30 euro /bezoek).
MAAR als klap op de vuurpijl.... een groot feest!! Alle 200 kinderen krijgen die dag heerlijk eten: 50 kg rijst, 50 kg aardappelen, 3 geiten (die ik ter plekke nog moet slachten?!), olie, tomaten, wortelen, uien. Geserveerd op onze nieuwe borden in een schoon lokaal! (kostprijs hele feest: 225 euro)Misschien is uw hobbyclub wel op zoek naar een goed doel? Misschien wil u met uw gezin een voetbal schenken? Misschien sponsord u graag met de school de 100 bekers en 100 borden voor de kinderen?

Namens Foodstep en kinderen: Bedankt voor de hulp.

Kindergevangenis

2009-01-18T08:37:00.000-08:00

Eigenlijk heb ik geen woorden, alleen maar tranen, na het bezoek dat ik vanmiddag bracht in de kindergevangenis van Oeganda. Ja, er bestaat hier een plek waar kinderen gedumpt worden. Kinderen van 3 tot 17 jaar oud. Gewoon omdat ze de straat 'ontsieren', of omdat ze bedelden, of omdat ze ouderloos ronddoolde in de hoofdstad. Van de 200 kinderen hier, zijn er slecht 5 die ook echt een misdrijf pleegde.
Ik kon me er eerst geen voorstelling van maken. Maar toen we na een uurtje rijden een afgelegen plek bereikten, wist ik niet wat ik zag. Tientalle groepjes kinderen die aangelopen komen: vuil, vragende ogen, uitgehongerde blik, bedelend, radeloos,...peuters ,tieners, jonge meisjes,....en niet 1 begeleider! Slechts 2 vrij jonge bewakers komen 's avonds de tralies sluiten van de 'slaapzalen'. Dan pas worden de meisjes gescheiden van de jongens. Meisjes van 11 jaar die beschuldigd werden van prostitutie, omdat ze mannen verleiden.?!
Er is geen stromend water, alleen als het regent zet iedereen een plastic kommetje buiten. Hiermee moeten ze zich wassen en voeden tot de volgende regenbui. Er zijn geen toiletten, ook niet voor de meisjes, die bananebladeren gebruiken als ze ongesteld zijn.
De oudste kerels maken het eten klaar, geschonken door een organisatie. Iedere middag bruine bonen met posho, een soort van meelpap. Grote ketels worden vervolgens in de grootste ruimte geplaatst. En dan breek de hel pas goed los...200 uitgehongerde kinderen worstelen zich een weg naar het voedsel. De sterkste heeft het meest, de kleintjes kruipen over de grond op zoek naar de restjes. Pas op het laatste kruipen ze letterlijk in de ketels om zo de aangebrande resten te verorberen
Vermits er geen water is, is de hygiene hier ver te zoeken. Als ze al kleding dragen, is ze erg vuil. Ze hebben hier allemaal schurft en een wormsoort die onder je huid lelijke lidtekens maakt. Ben je ziek, dan heb je pas echt pech. Een jongen die op de grond lag dood te gaan aan aids kreeg geen medicijnen. Hoewel ze gratis te verkrijgen zijn: "we hebben geen geld om de transportkosten naar het nabije ziekenhuis te betalen".

God help!!!

We besloten om ons bezoek niet zomaar verloren te laten gaan. We gingen lofprijzen en bidden.
Ik kon alleen maar huilen. Deze kinderen die door iedereen verlaten zijn, niets of niemand hebben die hen een toekomst biedt, verheffen hun stem naar hun Vader. Met handengeklap en gezang kwam even de hemel op aarde. Even waren we niet meer op de vreselijke plek, maar als gezin bij mekaar. De kleintjes klampen je vast en eisen een knuffel. De grotere vragen om gebed.
Wat moet je dan zeggen? Het komt wel goed?
Ik had bellen blaas meegenomen. Iedereen mocht zijn zeepbel, met zijn wens en gebed, naar God versturen. Het werd een prachtig schouwspel. Honderde glanzende bellen, rezen omhoog uit deze gruwelijke plek. Er werd gelachen ... Bij ons vertrek hingen vooral de kleintjes rond de auto. Er zal maar eens een dag komen dat je mee weg mag rijden. Ver weg van hier...
Wij keerden terug naar huis. Vooral stilte domineerde de terugrit. Sommigen gaan niet meer terug, andere beloven geld of goederen, weinigen willen daadwerkelijk iets doen.
De volgende dag meldde de krant dat de straten weer gezuiverd zijn. 100 extra kinderen worden overgebracht naar de gevangenis. Ik kan alleen maar huilen...

Sint komt ook in Uganda

2008-12-07T04:21:00.000-08:00

Wij zijn heel braaf geweest want de Sint, die hulp heeft van heel veel Zwarte Pieten in Oeganda, heeft een hondje gebracht. Yasmine is een kortharige teckel, dashhound noemen ze dat hier. Een gezin dat naar Zuid-Afrika verhuisde ging haar naar een asiel brengen. Net op tijd hebben we haar gered. Ze voelt zich al erg thuis, eet goed, slaapt goed en geniet van de aandacht.

O ja, we kregen van de Sint een groot stuk chocolade. We hebben namelijk onze hond omgedoopt met de naam PRALINE

Groetjes vanuit Oeganda (32 graden)
Nathalie

stap voor stap...

2008-11-27T21:41:00.000-08:00

Vanmorgen stond er een jongetje aan de poort. Omdat het hier vakantie is en de scholen dus voor 2 maanden sluiten , worden er veel kinderen aan hun lot overgelaten. Ronddolen en zoeken naar eten om te overleven , iedere dag weer opnieuw. En zo ook Barnabas. Verloor zijn beide ouders en leeft met zijn broertjes en zusjes in de sloppenwijk. Hij had alle moed bij mekaar genomen om in de 'rijke buurt' bij mensen aan te bellen en in zijn beste engels naar eten te vragen. Hij wou zelfs klusjes doen om zo zijn eten te verdienen.
Ik wordt vaak door buitenlanders gewaarschuwt niet te lief te zijn voor deze kinderen. En eerlijk waar , je moet ook opletten wat je hier doet. Er kunnen inbraken gebeuren terwijl je erop staat te kijken. Ook bedrijgingen komen hier vaak voor.En toch...
Als je dan dat manneke zijn verhaal hoort, zijn angst ziet om te praten met een blanke, en dan zo gelukkig is wanneer je hem wat brood en fruit geeft, ...

Laat me dan maar 'te goedgelovig 'zijn ! Toen ik de poort sloot hoorde ik hem God danken .
Diep van binnen weet je dan , Foodstep is goe bezig!!!

Een blije Nathalie vanuit Oeganda

Ijsfeest door Foodstep

2008-11-24T22:06:00.000-08:00

Een weeshuis , in het noorden van Oeganda , had een dure ijsmachiene gekregen van een organisatie.Fantastisch zou je denken , er is hier melk genoeg. Ware het niet dat ze de gebruiksaanwijzing of een of andere uitleg , niet hadden achtergelaten. En dus stond dit prachtige toestel daar te verkommeren. Maar toen kwam Foodstep...
Ik weet hoe je aan de slag kan met dit apparaat . En nadat ik hen vertelde welke variaties we konden bereiden met al het fruit dat hier in Oeganda groeit , was er geen houden meer aan.
Ik gaf hen de gebruiksaanwijzing en toonde hen mijn kookkunst . Het werd helemaal te gek toen Foodstep hen ook een echt Belgisch wafelijzer kado gaf. Zelf koekjes maken , en dus ook zelf de horentjes rollen . Geweldig! Ik besloot hen ook namens Foodstep enkele mooie schoteltjes kado te doen. Een ware ijscoup staat nu op hun menukaart.

Doordat Foodstep hier een kleine sponsering deed, hebben een aantal mensen een baan. Komt er ook weer geld in het laadje , waarmee er weer weeskinderen gered worden.
Is dat niet fantastisch!
Bedankt allemaal!

Nathalie namens Foodstep uit Oeganda.

Kenneth

2008-11-21T02:23:00.001-08:00

Toen we in het noorden van Oeganda(Lira) verbleven, ontmoetten we een jongen van 14 jaar.

Kenneth verbleef in een weeshuis, omdat hij verbannen was door iedereen. Deze kerel was beide ouders verloren en verbleef bij zijn grootvader. Wat er precies gebeurde weten we niet, ook omdat Kenneth geen Engels spreekt, is dit verhaal moeilijk te begrijpen. Wat zeker is, dat er op een ogenblik een brand moet geweest zijn waardoor Kenneth ernstige brandwonden opliep.

Nu is er hier in Afrika een huidziekte die alleen zwarte personen kan treffen. Kiloits genaamd. Dit zijn gezwellen die optreden nadat er zich een lidteken vormde. Je ziet ze hier vaak. Kleine huidbobbels bovenop de huid.

Onze vriend heeft hele grote kiloits op zijn aangezicht, hals en rug. Deze werden bovendien niet goed verzorgt, met alle gevolgen van dien. In een mum van tijd groeide de gezwellen over zijn gezicht. Zijn hele mond misvormde, zijn gezwellen barstten open en gingen etteren, iedere dag werd het erger. Hij kon haast niet meer praten en eten. Maar wat erger was, zijn eigen familie wees dit 'monster' de deur...

Ik vroeg de weeshuisdirectie of ik foto's mocht nemen. Iets in mij zei me, je kan niet gewoon je hoofd draaien en wegwandelen, hier moest dringend wat gebeuren! Terug aangekomen in Kampala bracht God een bijzondere man op ons pad. Bleek een van Oeganda's meest gereputeerde plastisch chirurgen te zijn. Deze blanke man, Andrew Hodges, ging de uitdaging aan.

We hebben Kenneth naar Kampala uitgenodigt, enkele dagen later kwam hij aan. Geen enkel hotel, zelfs niet wanneer we meer betaalde wou 'dat ding' te slapen leggen. In het Mengo Ziekenhuis , waar hij trouwens bekend stond als hopeloos geval, kwam deze arts met een speciaal team de beslissing nemen. De operatie was uniek. Nog nooit had men hier zulke grote gezwellen in het aangezicht gezien. Maar hij ging ervoor, 10 Uur duurde deze operatie. Er werd een huidplak van 30 cm uit de buikwand gehaald. En die werd op zijn aangezicht geplaatst.

De dagen erna waren kritiek. In een slaapzaal liggen met 20 andere, zonder een afscheidend gordijntje, zonder eten, zonder familie, ...dat kon niet. Uren heb ik bij hem doorgebracht. Gewoon je moederinstinkt volgen. Voor de andere taken (handwas, eten koken, bed verschonen , ...) moet je hier in Afrika ook zelf zorgen. Anders lig je gewoon te verkommeren. Foodstep sponsorde een jonge verpleegster, Rita, die berreid was al deze taakjes voor hem te doen.

En zo herstelde Kenneth wonderwel snel van deze grote operatie. Vele studenten kwamen langs om dit staaltje vakmanschap te bewonderen. Buiten wat buikpijn heeft Kenneth nooit geklaagt. Sterker nog, de lach die weer verscheen op zijn gezicht deed bij anderen ook een lach verschijnen. Ieder bezoek werd leuker en leuker. Hij keek ernaar uit wanneer 'mamie' kwam. We verwenden hem met nieuwe kleren, schone lakens, vers vruchtensap, en heel veel liefde.

En zo kwam onze Kenneth na 3 weken bij ons logeren. Het was nu tijd om een plek te zoeken waar hij voorgoed zou kunnen verblijven. Terug naar het weeshuis in Lira was geen optie. Hij moest dich bij het ziekenhuis blijven, omdat ze hem op de voet willen volgen en ook omdat hij om de zoveel tijd speciale injecties zal krijgen.

En zo vonden we een prachtig weeshuis, met eigen school en ziekenhuis, waar Kenneth voor het eerst in zijn leven welkom was. Ik liet hem met een gerust hart achter. Buiten dat ik samen met hem om de zoveel tijd naar het ziekenhuis moet, zal ik hem vanaf nu minder zien.

Ons motto met Foodstep was, we beginnen met 1 kind en we gaan stap voor stap verder...

En dankzij jullie giften , kan ik met trots vertellen dat onze doelstelling met Foodstep geslaagd is. Ik ben erg moe, vooral emotioneel vergt dit veel. Maar te weten dat er op aarde een kind rondloopt wiens hele toekomst veranderd is door jullie en ons toedoen, dat doet je wat...!

Namens Kenneth, heel hartelijk dank. Hopelijk komen de foto s ook door en kunnen jullie meegenieten van zijn gulle lach!

Verblijfsvergunning - Container - Woning

2008-11-17T08:51:00.001-08:00

De gesprekken op 13 oktober zijn goed verlopen maar de kern van de zaak blijft het verkrijgen van een verblijfsvergunning. Dat kan niet op basis van de projecten in Lira. Werner moet een andere baan zoeken want op 24 oktober verloopt ons toeristenvisum en moeten we het land uit. De 13de moesten we ook ons mooie gastverblijf verlaten wegens nieuwe bewoners. En wonder boven wonder: onze container komt na 9 weken vertraging nu toch aan, maar waar naar toe?

En toen kwam God in actie.

In 3 dagen tijd: een nieuwe baan voor Werner, een speciale verblijfsvergunning in afwachting van een definitieve, een mooi huis vlak bij de school van de kinderen en de container staat op ons eigen erf.

Dus zijn we begonnen met uitladen en inrichten. Sommige spullen waren al 5 jaar ingepakt. Ierdere doos zit vol verrassingen.

Hoe gaan we verder?

2008-10-04T00:24:00.000-07:00

De relatie tussen Werner en zijn opdrachtgever is erg bekoeld. Ze vinden dat ze niet verantwoordelijk zijn voor onze kinderen en voor het feit dat we geen verblijfsvergunning kunnen aanvragen. Wij zien dat anders. Ze sturen iemand om te komen praten. Ik wou dat we een ander project vonden en positief aan de slag konden, zonder dat gezeur, er zijn mensen in nood die best hulp kunnen gebruiken.

Internationale School van Uganda 20 Sep

2008-10-04T00:14:00.000-07:00

Onze kinderen zijn goed opgevangen in ISU. Maxim krijgt speciale begeleiding voor dislectie, beide kinderen zitten in de 'Engels alles tweede taal' klas. Ze doen het allebij heel goed. Het is een hele omschakeling, alles in het Engels enzo. Gelukkig wordt het diploma van deze school ook in België erkent. De kinderen krijgen behalve Engels, wiskunde en wetenschappen ook veel muziek, drama en sport.
Werner zoekt uit wat er nu gedaan kan worden en hoe het verder moet.
Het leven in Oeganda is duurder dan ons verteld is, we moeten uitkijken hoe we onze centen besteden en ISU is ook een aanzienlijke kostenpost.
We houden er gewoon aan vast dat we hier moesten zijn en kijken uit naar naar nieuwe uitdagingen.
Op zondag gaan we naar Kampala International Church (KIC), een leuke multiculturele kerk. Fijne lofprijs en goede boodschap. We ontmoeten er veel leuke mensen de samen met ons voor oplossingen bidden.

Minder goed nieuws 5 sep

2008-10-04T00:06:00.000-07:00

Werner is naar Lira gestuurd om zorg te dragen voor twee projecten: een bakkerij en een landbouwproject. Jammer genoeg zijn beide projecten, door beslissingen in het verleden, niet meer te redden. Werner heeft het advies gegeven om de projecten te stoppen en dat wordt opgevolgd!
Een bijkomend probleem is dat de scholen die eerst prima leken op het tweede zicht kompleet niet voldoen. De plaatselijke scholen zijn niet geschikt om westerse kinderen op te leiden. Eigenlijk mogen we onze kinderen niet eens naar Oegandese school sturen.
We hebben besloten, in afwachting van nieuwe instructies, om terug naar Entebbe te gaan en onze kinderen naar een internationale school te brengen.
Gelukkig zijn we welkom op de farm van Pim en Sheree.
Onze container is er nog steeds niet.
We moeten echt even de tijd nemen om een en ander terug op een rijtje te krijgen

Otinoo Wa

2008-08-30T08:49:00.000-07:00

We hebben hier een Amerikaans echtpaar ontmoet: Bob en Carol Higgins bouwden hier in 5 jaar een prachtig project voor weeskinderen.

Ieder huisje heeft een weduwe die voor 8 kinderen zorg draagt. Overdag gaan alle kinderen naar een goede school (ook door hen opgericht).

De oudere kinderen volgen hier een beroepsopleiding waar horeca een geliefd vak blijkt te zijn. Misschien kunnen we ons steentje hier bijdragen. We laten ons leiden door de Heer.

Op zondag zit hun kerk vol met 700 mensen. De lofprijs is werkelijk geweldig. Kinderen zijn zo vol van Zijn aanwezigheid! De preek ging zondag over het geven van tienden. Ook oogst en goederen en ja zelfs een geit tellen mee. Na de dienst worden deze goederen geveilt en de opbrengst gaat dan in de offermand. Ongelooflijk, maar erg praktisch zijn ze hier wel!
Ik kocht op de veiling deze reuze grote paddestoel. Zo hadden we die dag heerlijk soep.

2008-08-29T03:10:00.000-07:00

We zijn hopeloos achter met onze berichtgeving maar met een computer die in de lappenmand ligt en voortdurende stroompannes schiet je niet erg op.
We zijn in ieder geval goed in Lira terechtgekomen en hebben daar een geschikt huis kunnen huren. Onze container is nog steeds op zee door een grote staking in de haven van Mombassa in Kenia. Binnen drie tot vier weken wordt hij verwacht. Ondertussen kamperen we in ons mooie huis. We proberen fotos up te loaden maar voorlopig zonder veel succes.

Pumbaa

2008-08-14T10:08:00.000-07:00

Onze kinderen hebben de auto Pumbaa gedoopt, naar het wrattenzwijn uit de Disney-film The Lion King. In de wildernis zit het hier vol van die beesten.

Genieten

2008-07-31T10:52:00.000-07:00

Wat een wonderlijke tijd! We zijn Pim en Sheree erg dankbaar voor de wonderlijke dingen die ze voor ons doen. Zo mogen we vanaf vandaag logeren hier in hun gastenverblijf op de boerderij. We sparen hierdoor veel centjes uit en genieten zo nog meer van al het moois in Oeganda: prachtig weer, wonderlijke natuur, vogels en vlinders overal.
De Oegandezen blijven ons hier begroeten met hun vriendelijke lach. Ook komen we meer en meer met andere buitenlanders in kontact. Zo konden we van een Amerikaanse piloot een auto overkopen voor weinig geld. We zijn ook al 2 puppies rijker, want een waakhond heb je hier wel nodig.

Alle groenten en verrukkelijk fruit is hier te verkrijgen, dus kook ik iedere avond samen met een huiskok de heerlijkste dingen. Ik moet wel erg wennen aan huispersoneel dat de hele dag in huis rondloopt. Vooral niets zelf doen is de boodschap, anders verneder je hen. Dus genieten we met volle teugen van de schone was en de altijd aanwezige hulp. Verder leren we dat we om 20 uur even voor de muggenstorm moeten vluchten en dat vuurtje stoken betekend dat er iemand overleden is. Je kust mekaar niet in het openbaar, maar mannen lopen hier hand in hand over straat. Gekke gewoontes waar vooral Tra het best moeilijk mee heeft. Ook de verhalen over het dorp waar wij heen verhuizen beangstigd haar wel eens. In Lira is namelijk niet veel te beleven om te ontspannen, zijn er dubbel zoveel malariamuggen en is er enorm veel armoede. Maar ons hart en Gods wil roept ons naar het noorden dus...
Het is wel wonderlijk hoeveel antwoorden we krijgen op al onze vragen. Zo hoeven de mensen die ons willen bezoeken geen 8 uur meer te rijden. De MAF wil hen voor 130 dollar in 1 uur met het vliegtuig tot in Lira brengen. Goed he! Ook de papiemolen lijkt te slinken. Wel traag maar we zijn al aardig gewoon aan het te laat komen van de Oegandezen. Zo blijkt de namiddag om 11 uur te beginnen en te eindigen om 19 uur. Probeer hiermee maar eens iets te regelen!
Maar voor de rest genieten we van de sterrenhemel en zien we de melkweg boven ons hoofd. We missen jullie best, al was het maar om alles met jullie te delen. Groetjes en Gods Zegen.
Nathalie

Out in Africa

2008-07-27T05:26:00.001-07:00

We zijn goed en wel aangekomen in Entebbe. Met vertraging, maar ook met alle bagage, prijs God. Zaterdag hebben we doorgebracht in Kampala, grote stad, druk, niet echt leuk, maar alles is er te krijgen! Tegen de avond hebben we een bezoek gebracht aan de Belg Philippe Borel en zijn Oegandese vrouw Justinne. Ze runnen een visbedrijf in Entebbe. Als je wel eens tilapia of nijlbaars van de Colruyt eet, dan komt die van bij hun. We brachten een bezoek aan een lokale beachclub gerunt door een andere Belg Jan. Daar troffen we Sheree, uit UK, en haar Nederlandse man Pim. Zij kweken hier stekken van chrysanten. Sheree heeft ons vandaag meegenomen naar een huiskerk. We troffen er piloten van MAF, AIM AIR en AIR Serv en mensen van Wycliffe Bible Translators. Nu brengen we de middag door in het huis van Pim en Sheree (zeg maar paradijs) gelegen boven op een schiereiland bij Entebbe. De kinderen spelen in het zwembad uitkijkend op het Victoria meer. Boven ons zweven arenden en zeearenden, gedragen op de wind. Straks hebben we barbq. God is goed! Vanaf morgen duiken we in de administratieve jungle van Kampala, een hele boel moet geregeld worden. Zien jullie God's hand en leiding?
God zegene jullie in zijn warme armen,
Nathalie

Uitstel

2008-07-19T10:08:00.000-07:00

Niet op de 18de maar op de 25ste zullen we vertrekken, we maken dankbaar gebruik van de tijd om de één en de ander nog te bezoeken en afscheid te nemen.

Aan zee

2008-07-07T12:03:00.000-07:00

We zijn voor een paar dagen aan zee, we hebben altijd erg genoten van onze eigen kust. Het is hier dus ook een beetje afscheid nemen. Als we thuis komen beginnen we af te tellen. Nog 10 dagen!!!

World Partners

2008-06-18T01:16:00.000-07:00

Gisteren opdrachten gaan bespreken met directeur en projectleider. We werken alles verder uit. Het vertrek komt alsmaar dichter. We zijn er ook steeds meer klaar voor. Ik krijg ook een powerpoint presentatie om sponsors voor het landbouwprroject e.d. te zoeken.

Container

2008-06-16T12:57:00.000-07:00

Vandaag hebben we de container geladen, deze week vertrekt hij nog, op 6 augustus verwachten we hem in Kampala.

Zondag

2008-06-15T14:13:00.000-07:00

Vandaag in de kerk Gods Ambassade, heeft onze voorganger gesproken over zending. We hadden de kans om ons project nader toe te lichten. Er werd voor ons gebeden en ook voor Nathalie's ouders die erbij waren. Mijn ouders werden vanop afstand gezegend, ze hebben het moeilijk met ons afscheid, gezien hun leeftijd zien ze ons misschien nooit terug.

Heel wat mensen hebben positief gereageerd. Enkelen hebben toegezegd ons te steunen in gebed, dat is fantastisch, veldslagen op het terrein worden daarvoor, in de stilte van het gebed, gewonnen. Sommige mensen overwegen om maandelijks te steunen, dat is grandioos. Van een paar mensen kregen we persoonlijke steun. Dat is ook geweldig, ik wordt wel betaald maar dat is niet veel, we kunnen deze steun hard gebruiken om ons ginder opnieuw te vestigen. Via mail en blog kregen we ook al reacties van de school waar ik lesgeef, oude vrienden uit Nederland en broeders en zusters van de Emmanuel gemeente in Haacht.

We tellen verder af, nog maar een dikke maand.

Werner

Examens

2008-06-09T03:47:00.000-07:00

Van examens gesproken. Onze kinderen staan er vlak voor. Voor Trà is dat voor het diploma van de lagere school, Maxim voor het diploma van de middenschool, spannende tijd.

Mijn examen voor het algemeen stuurbrevet is goed gelopen, 100%, knap hé.

Hopelijk inspireerd dat mijn leerlingen van het 5de en 6de technische bij de Ursulinnen in Waver. Allemaal alvast veel succes toegewenst, vooral de zesdes want die moeten mondeling.

Werner

Stand van zaken

2008-06-09T03:42:00.000-07:00

We hebben aan onze blog gewerkt en een beetje geknoeid maar nu komt er orde op zaken.

In de afgelopen tijd hebben wij begin april een verkenningstocht georganiseerd naar Oeganda. We zijn er de verschillende projecten die we gaan leiden gaan bezoeken en hebben alle betrokken mensen ontmoet. De reis ging samen met de verantwoordelijken van World Partners, de NGO waarvoor ik werk.

Daarna hebben we een opleiding gevolgt bij de Ceres bloemmolens in Vilvoorde.

We hebben onze container geladen maar die is spijtig genoeg nog niet vertrokken.

Nu ben ik druk met de examens in SUI te OL Waver.

Zondag wordt onze zending in de kerk voorgesteld.

Werner

Opstart

2008-06-03T11:18:00.001-07:00

We experimenteren nog wat om te leren deze blog te beheren

Welkom

2008-05-20T08:58:00.000-07:00

Welkom hier